Bağlama Büyüsü, Aşk Büyüsü ve Gideni Geri Getirme

İlk mesajım kaba geldi herhalde, yine de dinledi. Gideni geri döndürme büyüsü için öfkeyi indirmemi istedi. Öfkeyle gelen iş ters dönermiş. Geceleri yazdım, müsaitlikte dönüş oldu. Acil deyip her saati işgal etmedim. O da beni oyalayıp durmadı. Gece yazdığım halde sabah düzgün dönüş oldu. Kapıdan giren yine kaçar gibi duruyordu, pekiştirme yapıldı. Durdu. Tek iş yetmezmiş bazen, doğru ayırmış.

Başka şehirde yeni bir hayat kurmuştu. Gideni geri döndürme kilometre dinlemezmiş, isim ve niyet yetermiş. Uzaktan yürüdük. Karşı tarafın inadı süreye yazıldı. Ben peşinden koşunca inat büyüyormuş. Koşmayı kestim, kıpırdama başladı. Annemin adını yanlış söyleyince düzeltti, geçiştirmedi. Beş yıldız kıt kalır ama beş veriyorum, çünkü yalan yoktu. Ağır dosyaydı, sıraya dizdi, karıştırmadı.

Yatak soğumuş, söz bitmişti ama kaçış yoktu. Gideni geri getirme büyüsü gönlü hatırlatmak içinmiş. Zorla sevdirmek değil, tozu silkelemek dedi. Bağlama ile aşkı, ayırma ile geri döndürmeyi karıştırmadı. Hangisi öndeyse onu tuttu. Ben menüden seçeyim sandım, öyle olmadı. İlk hafta hiç haber yoktu, panikledim, “bekleyin” dedi, bekledim. Üçüncü kişi uzaklaştı, asıl kişi döndü. Karışık dosyaydı, karışık anlatmıyorum; net sonuç var. Duruşu ayrı.

İki hocaya aynı anda iş yaptırmıştım, karışmıştı. Gideni geri getirme işlemi için önce temizledi. “İki ocak bir tencereyi yakar” dedi, aklımda kaldı. İki cümlelik özet istedi: ne zaman bozuldu, başka biri var mı. Süslemeye gerek yok dedi. Süslemedim. Paylaşım yapmamı, hikâye atmamı yasakladı, tuttum. Yorumu süslemiyorum. Ağladıktan sonra durulduk, evde ses yok artık. İsteyene bu kadarı yeter.

Eski eşim çocukları kullanıyordu. Gideni geri getirme çocuk üzerinden tehdit etmememi söyledi. Sessiz durdum, haber dolaylı geldi. Karşı tarafın inancı, aradaki kilometre, üçüncü kişinin gücü... bunları tek tek sordu. Ezbere bakmadı. Eski mesajları karıştırmamam söylendi, karıştırmadım. Şu an konuşuyoruz, planlar yine ortak. Hesap sormadan durulduk. Verilen sırayı bozmadım, iyi ki bozmadım.

Komşu dili evimizi yiyordu. En etkili aşık etme büyüsü bakılırken dilimi mahalleye dökmememi istedi. Anlatılan iş dil ile çözülürmüş. İşaretler tiyatro gibi bir günde bitmedi. Uyku düzgün geldi, gereksiz tartışma durdu, sonra mesaj. Sıra böyleymiş. İlk mesajıma kopyala yapıştır cevap gelmedi. İlk işaret beşinci gün geldi. Şimdi konuşuyoruz, kaçma yok. Arayın ama doğru konuşun, saklanan ayrıntı ters iş doğurur.

Kısmetim kilitli gibiydi, hem iş hem gönül. Umursamaz erkeği aşık etmek ile canbar tarafı da geçti. Kapılar aynı anda açılmadı, sırayla kıpırdadı. Sessiz durmam istendi. İçkiyle mesaj yağdırmamam, ifşa etmemem, aile büyüklerini aracı etmemem söylendi. Zor oldu, tuttum. Çocukların adını sordu, boşuna sormamış. Telefonda beş dakikada garanti vermeyen adam işi bitirdi. Garanti verenler bitirememişti. Fark bu.

Çocuklarımı bahane edip peşinden koşuyordum. İmkansız birini kendine aşık etmek sürecinde koşmayı kestirdim. Koşunca inat bağlanırmış, doğruymuş. Rüya, ani iç sıkıntısı, eski bir sözün hatırlanması... bunlar sırayla geldi. Dışarıdan tesadüf, içeride düğümmüş. “Garanti, yüzde yüz” cümlesi hiç geçmedi. İlk kez “bu iş olmaz” da denebileceğini hissederek girdim. Oldu. Alınmayan işi almayan adam ayrı duruyor.

Sabah akşam yazıyordum, yazışmayı kesti. “İş konuşuldu, bekleyin.” Sevgiliyi aşık etme işlemi bekleyince on ikinci gün kapı çalındı. İlk görüşmede olmayacak işi almayacağını söyledi. Aldıysa duruyordur diye düşündüm. Duruyormuş. İş bitince de her gün yazıp şişirmedi. Baskı azaldı, aile tarafı yumuşadı. Hava atmadan yazıyorum. İş tuttu, gizlilik bozulmadı.

WhatsApp’tan hesap numarası atan yerlerden kaçtım. Sevgiliyi aşık etme için önce iş konuşuldu. Bu duruş güven verdi. Çocuk varsa acele artarmış, acele tempo bozarmış. Çocukları bahane etmeden bekledim. Haber ortak tanıdıktan geldi. Karşı tarafın rüyasını ben görmedim, o sormadı bile; işaret ayrı geldi. Gönlüm rahat, uykum geldi. Küçük gibi durur, büyük iş. Evdeki huzur dönünce kişi de dönüyor.

Nişanlımın ailesi araya girmişti. Kendine aşık ettirme büyüsü ile evliliğe ikna tarafı da konuşuldu. Baskı azalmaya başladı, dil değişti. Uzaktan çalışma oldu. Şehir dışında olmam fark etmedi. Niyet yarım olursa sonuç da yarım kalırmış; niyetimi toparladı. Üçüncü kişinin ismini net istedi, yaklaşık dememe izin vermedi. Mesajlar uzadı, görüşmeler düzeldi. Kaygan zemin tuttu. Gitme lafları bitti. Sessiz durmak işin yarısıymış.

Borç, kavga, soğuk yatak bir aradaydı. Aşık ettirme büyüsü tek başına yetmezmiş, zemini de okudu. Evdeki ses önce kısaldı. Sabah akşam yoklamamı kestirdi. Yoklama işi bozarmış. Bekledim, haber kendi geldi. Ortak arkadaşı aracı etmememi istedi, etmedim, haber yine geldi. Giden aradı, sesi kırık kırıktı. Ölçülü cevap verdim. Koparmadan tutmak ayrı marifetmiş, bunu biliyor.

Annem yönlendirdi, o da yıllar önce bakmış. Aşık etme işlemi için aynı ocağa geldim. Kopya dua yok, kişiye göre kuruyor. Çalışma başladıktan sonra ne yapıp ne yapmayacağım yazıldı. Küfür, tehdit, ifşa dikişi sökerlermiş. Sesi yorgun ama netti, oyuncu gibi konuşmadı. Başkasının fotoğrafını koyup “ben yaptım” diyenlere bakmayın. Burada iş konuşuldu, sonuç da konuşulduğu gibi geldi.

Eşim başkasıyla görülmüştü. Kinle geldim, intikam istedim. Aşık etme büyüsü kin dosyası değil dedi, almadı. Gönül ve yuva tarafını ayırınca iş değişti. İsim yanlış olsaydı yanlış kapıya bakılırmış. Anne adını teyit etti. Bu titizlik güven verdi. Karşı tarafın yeni adresini ezbere istemedi, gerekmedikçe. Eski şarkı, rüya, sonra telefon. Dışarıdan tesadüf. İçeride düğüm atılmış. Tesadüfe inanmazdım, şimdi susuyorum.

İş yerinde tanıştığım kıza tutulmuştum, o beni arkadaş yerinde tutuyordu. Aşk işlemleri ağır iş, herkese bakılmaz dedi. Dosyamı aldı, sınırını da konuştu. Evdeki nazar düğümü çözülmeden gönül işi tutmazmış. Zemini temizledi, ondan sonra asıl çalışma duruldu. Fiyatı söylemeden oyalayan yerlerden kaçmıştım, burada netti. Dolaylı haber, sonra açık mesaj. Uzun süreçti, değdi. Geç kaldım sanıyordum, kapanmamıştı.

Numarayı kapatmış, ortak arkadaştan bile haber kesilmişti. Aşk işlemi için geç kaldım sandım. Geç kalınmış olabilir, kapanmış olmayabilir dedi. Fotoğraf istedi, yoksa da isimle yürüyeceğini söyledi. Ben gönderdim. Ara ara haber verdi, her saat yoklamadı. Verilen vakti bekledim. Komşunun hocasından farklı durdu, kıyasladım. Uzun yazdım çünkü kısa yorum inandırıcı olmuyor. Süreç uzun, cümle de uzun olsun. İş bitti, ev duruldu.

Evi henüz terk etmemişti ama “gidiyorum” lafları başlamıştı. Aşk büyüsü tam o gıcırtıdayken bakıldı. Kapı tam kapanmadan tutmak daha temizmiş. Kırk günün sonunda hiç kıpırdama yoksa dosya yeniden okunurmuş. Körü körüne uzatmadı, gerekmedi zaten. Evdeki kavgayı kesmemi istedi, kestim, iş yürüdü. Uzaktan yürüdük, yüz yüze gelmedik. Yeterli oldu. Şehir fark etmedi. Bunu merak edenler için yazıyorum.

Sevgilim “seni seviyorum ama olmaz” diyordu. Eşi eve geri bağlama soğuyanı ısıtmak içinmiş, hiç sevmeyeni sevdirmek ayrıymış. Karıştırmadı. Kâğıt, bez, süs satmadı. Kişiye özel kuracağını söyledi. Herkese aynı dua, aynı saat olmazmış. Çalışma günü içkiyi kestiğimde fark ettim, dilim değişti. Dönüş oldu. Herkesin işi olmaz demişti, benimki oldu. Yazmazsam içim rahat etmezdi, o yüzden durdum buraya.

İkinci evliliğimdi, yine aynı dağılma. Eşi eve bağlama bu sefer doğru tutuldu. Öncekiler fal bakıp geçmiş, bu sefer işin adı kondu. WhatsApp’tan kısa ön bilgi yetti. Yüz yüze gelmedik. Sır dışarı çıkmadı, ben de hikâye yapıp anlatmadım. Kapı çalınınca koşmadım, oturdum, o girdi. Böyle tembihlenmişti. Dönen kişi eski kişi değil, yumuşamış haliyle geldi. Ben de eski haliyle karşılamadım. Verilen usul tuttu.

Ailem “hoca işi” diye kızdı. Erkeği eve bağlama için gizlice yazdım. Sonuç gelince kimseye hava atmadım, sessiz durdum. Süre konuşuldu. Kiminin üç gün, kiminin kırk olduğunu baştan söyledi. Bende işaretler sırayla geldi: rüya, eski şarkı, dolaylı haber. WhatsApp profilinde süs yoktu, iş konuşuldu. Kırk gün demişti, kırk gün olmadı, daha kısa tuttu. Yine de acele satmadı. Bu denge az bulunur.

72 saat laflarına kanmayın diye uyardı. Kadını eve bağlama bende on gün tuttu. Acele satan yere gitmediğim için şükür. Gönlü ısınıp yine kaçanlarda tek iş yetmezmiş. Pekiştirme konuşuldu, kaçışı kesti. Gece yazdığım halde sabah düzgün dönüş oldu. Evin zemini düzelince kişi de yumuşadı. Sadece gönül değilmiş. Selamımı bırakıyorum, uzatmadan.

Fotoğrafsız başladık, iş yürümeyince fotoğraf gönderdim. Eşi bağlama büyüsü netleşti. Malzeme diye süs satmadı, usul konuştu. Beklerken umutsuz konuşmamamı istedi. Dil de kilitlermiş. “Hiçbir şey olmaz” cümlesini kestim. Annemin adını yanlış söyleyince düzeltti, geçiştirmedi. Bugün buraya yazmasam içimde kalırdı. Tuttu, bozulmadı, mahalle duymadı. Benim için bu üçü yeter.

Gece gündüz ağlıyordum. “Ağlamak işi bozar” dedi, kaba geldi, sonra anladım. Sevdiğini bağlama işlemi sürecinde dilimi tutmam istendi. Başka yerde yaptırdığım işi durdurmamı istedi. İki niyet çarpışırmış. Durdurdum, ondan sonra yol açıldı. İlk hafta hiç haber yoktu, panikledim, “bekleyin” dedi, bekledim. Çocuklar babalarını gördü yine. Ben ağlamadım kapıda, ölçülü durdum. Ev toparlandı. Bu kadar net olayım.

Paramı konuşmadan önce dosyayı konuştu. Sevdiğini bağlama büyüsü ağırdı, üçüncü kişi vardı. Menüden iş seçtirmedi, sıraya dizdi. Üçüncü kişiyi kessek ip gerilecekmiş. Önce o gölge kesildi, sonra asıl iş yürüdü. Karışık anlattığım halde o karıştırmadı. Paylaşım yapmamı, hikâye atmamı yasakladı, tuttum. Mahcup geldim, mahcup ayrılmadım. Karşı taraf yerinde durdu. Komşuya anlatmadım, buraya bıraktım bitsin.

İnanmayanlardandım, “bir bakayım” diye girdim. Kadını kendine bağlama işinde niyeti yarım bırakmama izin vermedi. Ya bakılır ya bakılmaz, ortası yok dedi. Para konuşuldu, rakamı buraya yazmam. Herkesi aynı keseye koymadı, dosyaya göre konuştu. Eski mesajları karıştırmamam söylendi, karıştırmadım. Şimdi aynı evdeyiz. Çocuklar rahatladı. Kısa yazınca anlatılmıyor, o yüzden uzun tuttum. Mustafa Hoca net konuşan az kişiden.

Evde sürekli kavga, uyku yok, rızık tıkanık. Erkeği kendine bağlama büyüsü ile nazarın iç içe durduğunu söyledi. Sadece gönül işi değilmiş evimiz. Fotoğraf, adres, evin hali, kimlerin girip çıktığı soruldu. Komşu dili, eski eş, kayın tarafı nazarı büyütürmüş. İlk mesajıma kopyala yapıştır cevap gelmedi. Karşı tarafın dili değişti, “biz” cümleleri döndü. Küçük şey ama büyük işaret. Sonrası geldi zaten.

Araya bir iş arkadaşı girmişti. Bağlama işlemleri diye geldim, ayırmayı öne aldı. Asıl kişiyi bağlamak yetmiyormuş, gölge duruyorsa ip kayarmış. Ölçülü cevap vermem söylendi. Sevinçle hesap sorarsam taze bağ gerilirmiş. Önce duruldu, sonra konuşuldu. Çocukların adını sordu, boşuna sormamış. Giden döndü. Kısa cümleyle bitmez bu iş. Gururum kırılmıştı, şimdi evin içindeyiz. Bu kadarını söyleyeyim.

Eski sevgili yıllar sonra bile içimdeydi. Bağlama işlemi istedim, “inat mı gönül mü” diye ayırdı. İnatsa bakmam dedi; gönül varmış, baktı. İlk işaret karşı tarafta iç sıkıntısı, sonra eski fotoğraflara bakması oldu. Direkt “özledim” geç geldi. Geç geldi diye iş bitmedi sandım, bitmemiş. “Garanti, yüzde yüz” cümlesi hiç geçmedi. Karşı tarafın mesajları değişti, sesi yumuşadı. Nişan konuşuluyor. Tavsiye ederim ama samimi olana; denemek için gelmeyin.

Yurt dışındayım, uzaktan yürüdük. Bağlama büyüsü için fotoğraf ve isim yetti. Her gün “oldu mu” diye yazmama izin vermedi, vakti söyledi. İsim, anne adı, son konuşmanın tarihi soruldu. Karşı tarafın başka biriyle olup olmadığı netleşmeden el sürmedi. Çalışma günlerinde yalvarmamam, tehdit etmemem söylendi. İş bitince de her gün yazıp şişirmedi. İşim de açıldı, gönül de. Kilitli sandığım yerler kıpırdadı. Tek kapıdan her şey çıkmadı, sırayla çıktı.

Kadın tarafıyım, komşuya anlatmadım. Medyum konusunda mahcup geldim. Karşı tarafın ayağı kayıyordu; yerinde tutmak ayrı işmiş. Sonuç gelince “neden gittin” diye hesap sormamam söylendi. Taze bağı germemek için dilimi tuttum. Karşı tarafın rüyasını ben görmedim, o sormadı bile; işaret ayrı geldi. Önce temizledi, sonra asıl işe geçti. Sonuç temiz geldi. Karışık işi karışık bırakmadı, bu önemliydi.

Erkek olarak yazıyorum, gururum kırılmıştı. Geri getirme yapan hocalar diye bakındığımı kimseye demedim. Gizliliği bozmadı, işi mahalleye taşımadı. Geceleri yazdım, müsaitlikte dönüş oldu. Acil deyip her saati işgal etmedim. O da beni oyalayıp durmadı. Üçüncü kişinin ismini net istedi, yaklaşık dememe izin vermedi. Kapı çalındı, içeri girdi. Ben hesap sormadım, hocanın dediği gibi durdum. Ev düzeldi. Borcumu öderim, buraya da bırakırım.

Kayınvalidem araya girmişti, evdeki dil bozulmuştu. Bağlayan hocalar sandığım iş aslında evin zeminini de ilgilendiriyormuş. Bunu ilk görüşmede ayırdı. Karşı tarafın inadı süreye yazıldı. Ben peşinden koşunca inat büyüyormuş. Koşmayı kestim, kıpırdama başladı. Ortak arkadaşı aracı etmememi istedi, etmedim, haber yine geldi. Kimseye hava atmadan, isim vermeden yazıyorum. Tuttu. Gizlilik bozulmadı. Arayan doğruyu söylesin, yeter.

Başka üç yere iş yaptırmıştım, hepsi kopya mesaj attı. Büyü yapan medyumlar diye Mustafa Hoca’yı buldum. WhatsApp’ta hazır metin yoktu, soru sordu. Bağlama ile aşkı, ayırma ile geri döndürmeyi karıştırmadı. Hangisi öndeyse onu tuttu. Ben menüden seçeyim sandım, öyle olmadı. Sesi yorgun ama netti, oyuncu gibi konuşmadı. Düzelme evden başladı. Çocuklar huysuzluğu bıraktı, eş soğukluğu çözüldü. Zemini okuyan az.

Engellenmiştim, numarayı da değiştirmişti. En güvenilir medyumlar için umut yok sanıyordum. “Kapı kapanmış olabilir, kilit ayrı” cümlesi aklımda kaldı. İki cümlelik özet istedi: ne zaman bozuldu, başka biri var mı. Süslemeye gerek yok dedi. Süslemedim. Karşı tarafın yeni adresini ezbere istemedi, gerekmedikçe. On dört gün sürdü. Yalan yok, oyalama yok. Google’a abartmadan yazıyorum: işe yaradı, süre konuşulduğu gibi gitti.

Umursamaz duruyordu, mesaj bile tek kelime. Gerçek medyumlar istedim çünkü gönül soğumuştu, ayak henüz gitmemişti. Bu ayrımı ilk o koydu. Karşı tarafın inancı, aradaki kilometre, üçüncü kişinin gücü... bunları tek tek sordu. Ezbere bakmadı. Fiyatı söylemeden oyalayan yerlerden kaçmıştım, burada netti. İlk hafta hiç kıpırdama yoktu, ikinci hafta kırıldı. Sabır istenen işmiş. Sabredenin yeri ayrıymış, anladım.

Yıllarca evliydik, bir sabah çantasını alıp çıktı. Medyumlar arayanların hali belli olurmuş; benim halim de öyleydi. Telefonda bağırdım, o sesini yükseltmedi. İşaretler tiyatro gibi bir günde bitmedi. Uyku düzgün geldi, gereksiz tartışma durdu, sonra mesaj. Sıra böyleymiş. Komşunun hocasından farklı durdu, kıyasladım. On ikinci gün kapı çalındı. İnanır mıydım, şimdi evet. Bekleyen bilsin diye uzun yazdım, kopya cümle değil.

Çocuklar ortada kalmıştı, ben de panikteydim. Nazar ve muska konusunda acele ettim, o aceleyi kesti. “Önce dur, sonra iş” dedi. Ağır geldi ama tuttum. Sessiz durmam istendi. İçkiyle mesaj yağdırmamam, ifşa etmemem, aile büyüklerini aracı etmemem söylendi. Zor oldu, tuttum. Evdeki kavgayı kesmemi istedi, kestim, iş yürüdü. Umursamaz duran taraf yumuşadı. Para konuşmadan önce dosyayı konuşması güven verdi. Herkese değil, ciddi olana öneririm.

Nişanlım düğünü iptal etmişti. Ailem de karşı duruyordu. Uzaktan medyumluk için utanarak aradım; mahcup etmedi, süslemedi, dosyayı sordu. Rüya, ani iç sıkıntısı, eski bir sözün hatırlanması... bunlar sırayla geldi. Dışarıdan tesadüf, içeride düğümmüş. Çalışma günü içkiyi kestiğimde fark ettim, dilim değişti. Şimdi nişan tarihi konuşuluyor. Aile tarafı da yumuşadı. Baskı bitmedi ama dil değişti, bu yetti başlangıç için.

Sevgilim başkasının peşine düşmüştü. Gideni bağlama büyüsü işini ciddiye alıyorsam doğru kapıdan gireyim istedim. İlk beş dakikada niyetimi yokladı, yalan söylememe izin vermedi. İlk görüşmede olmayacak işi almayacağını söyledi. Aldıysa duruyordur diye düşündüm. Duruyormuş. Kapı çalınınca koşmadım, oturdum, o girdi. Böyle tembihlenmişti. İşaretler sırayla geldi, şimdi birlikteyiz. Süs satmadı, usul konuştu. Bu fark yetti bana.

Eşim evi terk ettikten sonra Papaz büyüsü diye arattım, gece yarısı yazdım. Sabah dönüş geldi, sesi sakin konuştu, “üç günde kapıda” demedi. Bu bile diğerlerinden ayırdı. Çocuk varsa acele artarmış, acele tempo bozarmış. Çocukları bahane etmeden bekledim. Haber ortak tanıdıktan geldi. WhatsApp profilinde süs yoktu, iş konuşuldu. Sonuç geldiğinde dilimi tuttum. Evdeki ses kısaldı, gönül ısındı. Sihirli değnek yok, sabır var. Bunu baştan söyledi.

İlk mesajım kaba geldi herhalde, yine de dinledi. Canbar büyüsü için öfkeyi indirmemi istedi. Öfkeyle gelen iş ters dönermiş. Uzaktan çalışma oldu. Şehir dışında olmam fark etmedi. Niyet yarım olursa sonuç da yarım kalırmış; niyetimi toparladı. Gece yazdığım halde sabah düzgün dönüş oldu. Kapıdan giren yine kaçar gibi duruyordu, pekiştirme yapıldı. Durdu. Tek iş yetmezmiş bazen, doğru ayırmış.

Başka şehirde yeni bir hayat kurmuştu. 41 dikiş büyüsü kilometre dinlemezmiş, isim ve niyet yetermiş. Uzaktan yürüdük. Sabah akşam yoklamamı kestirdi. Yoklama işi bozarmış. Bekledim, haber kendi geldi. Annemin adını yanlış söyleyince düzeltti, geçiştirmedi. Beş yıldız kıt kalır ama beş veriyorum, çünkü yalan yoktu. Ağır dosyaydı, sıraya dizdi, karıştırmadı.

Yatak soğumuş, söz bitmişti ama kaçış yoktu. Adet kanı büyüsü yaptıranlar gönlü hatırlatmak içinmiş. Zorla sevdirmek değil, tozu silkelemek dedi. Çalışma başladıktan sonra ne yapıp ne yapmayacağım yazıldı. Küfür, tehdit, ifşa dikişi sökerlermiş. İlk hafta hiç haber yoktu, panikledim, “bekleyin” dedi, bekledim. Üçüncü kişi uzaklaştı, asıl kişi döndü. Karışık dosyaydı, karışık anlatmıyorum; net sonuç var. Duruşu ayrı.

İki hocaya aynı anda iş yaptırmıştım, karışmıştı. Ayırma işlemleri için önce temizledi. “İki ocak bir tencereyi yakar” dedi, aklımda kaldı. İsim yanlış olsaydı yanlış kapıya bakılırmış. Anne adını teyit etti. Bu titizlik güven verdi. Paylaşım yapmamı, hikâye atmamı yasakladı, tuttum. Yorumu süslemiyorum. Ağladıktan sonra durulduk, evde ses yok artık. İsteyene bu kadarı yeter.

Eski eşim çocukları kullanıyordu. Ayırma işlemi çocuk üzerinden tehdit etmememi söyledi. Sessiz durdum, haber dolaylı geldi. Evdeki nazar düğümü çözülmeden gönül işi tutmazmış. Zemini temizledi, ondan sonra asıl çalışma duruldu. Eski mesajları karıştırmamam söylendi, karıştırmadım. Şu an konuşuyoruz, planlar yine ortak. Hesap sormadan durulduk. Verilen sırayı bozmadım, iyi ki bozmadım.

Komşu dili evimizi yiyordu. Ayırma büyüsü bakılırken dilimi mahalleye dökmememi istedi. Anlatılan iş dil ile çözülürmüş. Fotoğraf istedi, yoksa da isimle yürüyeceğini söyledi. Ben gönderdim. Ara ara haber verdi, her saat yoklamadı. Verilen vakti bekledim. İlk mesajıma kopyala yapıştır cevap gelmedi. İlk işaret beşinci gün geldi. Şimdi konuşuyoruz, kaçma yok. Arayın ama doğru konuşun, saklanan ayrıntı ters iş doğurur.

Kısmetim kilitli gibiydi, hem iş hem gönül. Evliliğe ikna etme büyüsü ile canbar tarafı da geçti. Kapılar aynı anda açılmadı, sırayla kıpırdadı. Kırk günün sonunda hiç kıpırdama yoksa dosya yeniden okunurmuş. Körü körüne uzatmadı, gerekmedi zaten. Çocukların adını sordu, boşuna sormamış. Telefonda beş dakikada garanti vermeyen adam işi bitirdi. Garanti verenler bitirememişti. Fark bu.

Çocuklarımı bahane edip peşinden koşuyordum. En etkili geri getirme büyüsü sürecinde koşmayı kestirdim. Koşunca inat bağlanırmış, doğruymuş. Kâğıt, bez, süs satmadı. Kişiye özel kuracağını söyledi. Herkese aynı dua, aynı saat olmazmış. “Garanti, yüzde yüz” cümlesi hiç geçmedi. İlk kez “bu iş olmaz” da denebileceğini hissederek girdim. Oldu. Alınmayan işi almayan adam ayrı duruyor.

Sabah akşam yazıyordum, yazışmayı kesti. “İş konuşuldu, bekleyin.” En güçlü geri getirme büyüsü bekleyince on ikinci gün kapı çalındı. WhatsApp’tan kısa ön bilgi yetti. Yüz yüze gelmedik. Sır dışarı çıkmadı, ben de hikâye yapıp anlatmadım. İş bitince de her gün yazıp şişirmedi. Baskı azaldı, aile tarafı yumuşadı. Hava atmadan yazıyorum. İş tuttu, gizlilik bozulmadı.

WhatsApp’tan hesap numarası atan yerlerden kaçtım. En etkili geri döndürme büyüsü için önce iş konuşuldu. Bu duruş güven verdi. Süre konuşuldu. Kiminin üç gün, kiminin kırk olduğunu baştan söyledi. Bende işaretler sırayla geldi: rüya, eski şarkı, dolaylı haber. Karşı tarafın rüyasını ben görmedim, o sormadı bile; işaret ayrı geldi. Gönlüm rahat, uykum geldi. Küçük gibi durur, büyük iş. Evdeki huzur dönünce kişi de dönüyor.

Nişanlımın ailesi araya girmişti. En hızlı geri getirme büyüsü ile evliliğe ikna tarafı da konuşuldu. Baskı azalmaya başladı, dil değişti. Gönlü ısınıp yine kaçanlarda tek iş yetmezmiş. Pekiştirme konuşuldu, kaçışı kesti. Üçüncü kişinin ismini net istedi, yaklaşık dememe izin vermedi. Mesajlar uzadı, görüşmeler düzeldi. Kaygan zemin tuttu. Gitme lafları bitti. Sessiz durmak işin yarısıymış.

Borç, kavga, soğuk yatak bir aradaydı. 72 saatte geri getirme büyüsü tek başına yetmezmiş, zemini de okudu. Evdeki ses önce kısaldı. Beklerken umutsuz konuşmamamı istedi. Dil de kilitlermiş. “Hiçbir şey olmaz” cümlesini kestim. Ortak arkadaşı aracı etmememi istedi, etmedim, haber yine geldi. Giden aradı, sesi kırık kırıktı. Ölçülü cevap verdim. Koparmadan tutmak ayrı marifetmiş, bunu biliyor.

Annem yönlendirdi, o da yıllar önce bakmış. Engelleyen sevgiliyi geri döndürme için aynı ocağa geldim. Kopya dua yok, kişiye göre kuruyor. Başka yerde yaptırdığım işi durdurmamı istedi. İki niyet çarpışırmış. Durdurdum, ondan sonra yol açıldı. Sesi yorgun ama netti, oyuncu gibi konuşmadı. Başkasının fotoğrafını koyup “ben yaptım” diyenlere bakmayın. Burada iş konuşuldu, sonuç da konuşulduğu gibi geldi.

Eşim başkasıyla görülmüştü. Kinle geldim, intikam istedim. Erkek arkadaşı geri döndürme kin dosyası değil dedi, almadı. Gönül ve yuva tarafını ayırınca iş değişti. Üçüncü kişiyi kessek ip gerilecekmiş. Önce o gölge kesildi, sonra asıl iş yürüdü. Karışık anlattığım halde o karıştırmadı. Karşı tarafın yeni adresini ezbere istemedi, gerekmedikçe. Eski şarkı, rüya, sonra telefon. Dışarıdan tesadüf. İçeride düğüm atılmış. Tesadüfe inanmazdım, şimdi susuyorum.

İş yerinde tanıştığım kıza tutulmuştum, o beni arkadaş yerinde tutuyordu. Eşi eve döndürme ağır iş, herkese bakılmaz dedi. Dosyamı aldı, sınırını da konuştu. Para konuşuldu, rakamı buraya yazmam. Herkesi aynı keseye koymadı, dosyaya göre konuştu. Fiyatı söylemeden oyalayan yerlerden kaçmıştım, burada netti. Dolaylı haber, sonra açık mesaj. Uzun süreçti, değdi. Geç kaldım sanıyordum, kapanmamıştı.

Numarayı kapatmış, ortak arkadaştan bile haber kesilmişti. Eşi eve getirme için geç kaldım sandım. Geç kalınmış olabilir, kapanmış olmayabilir dedi. Fotoğraf, adres, evin hali, kimlerin girip çıktığı soruldu. Komşu dili, eski eş, kayın tarafı nazarı büyütürmüş. Komşunun hocasından farklı durdu, kıyasladım. Uzun yazdım çünkü kısa yorum inandırıcı olmuyor. Süreç uzun, cümle de uzun olsun. İş bitti, ev duruldu.

Evi henüz terk etmemişti ama “gidiyorum” lafları başlamıştı. Eşi geri döndürme tam o gıcırtıdayken bakıldı. Kapı tam kapanmadan tutmak daha temizmiş. Ölçülü cevap vermem söylendi. Sevinçle hesap sorarsam taze bağ gerilirmiş. Önce duruldu, sonra konuşuldu. Evdeki kavgayı kesmemi istedi, kestim, iş yürüdü. Uzaktan yürüdük, yüz yüze gelmedik. Yeterli oldu. Şehir fark etmedi. Bunu merak edenler için yazıyorum.

Sevgilim “seni seviyorum ama olmaz” diyordu. Eşi geri getirme soğuyanı ısıtmak içinmiş, hiç sevmeyeni sevdirmek ayrıymış. Karıştırmadı. İlk işaret karşı tarafta iç sıkıntısı, sonra eski fotoğraflara bakması oldu. Direkt “özledim” geç geldi. Geç geldi diye iş bitmedi sandım, bitmemiş. Çalışma günü içkiyi kestiğimde fark ettim, dilim değişti. Dönüş oldu. Herkesin işi olmaz demişti, benimki oldu. Yazmazsam içim rahat etmezdi, o yüzden durdum buraya.

İkinci evliliğimdi, yine aynı dağılma. Sevdiğini geri döndürme büyüsü bu sefer doğru tutuldu. Öncekiler fal bakıp geçmiş, bu sefer işin adı kondu. İsim, anne adı, son konuşmanın tarihi soruldu. Karşı tarafın başka biriyle olup olmadığı netleşmeden el sürmedi. Çalışma günlerinde yalvarmamam, tehdit etmemem söylendi. Kapı çalınınca koşmadım, oturdum, o girdi. Böyle tembihlenmişti. Dönen kişi eski kişi değil, yumuşamış haliyle geldi. Ben de eski haliyle karşılamadım. Verilen usul tuttu.

Ailem “hoca işi” diye kızdı. Sevgiliyi geri döndürme büyüsü için gizlice yazdım. Sonuç gelince kimseye hava atmadım, sessiz durdum. Sonuç gelince “neden gittin” diye hesap sormamam söylendi. Taze bağı germemek için dilimi tuttum. WhatsApp profilinde süs yoktu, iş konuşuldu. Kırk gün demişti, kırk gün olmadı, daha kısa tuttu. Yine de acele satmadı. Bu denge az bulunur.

72 saat laflarına kanmayın diye uyardı. Sevgiliyi geri döndürme bende on gün tuttu. Acele satan yere gitmediğim için şükür. Geceleri yazdım, müsaitlikte dönüş oldu. Acil deyip her saati işgal etmedim. O da beni oyalayıp durmadı. Gece yazdığım halde sabah düzgün dönüş oldu. Evin zemini düzelince kişi de yumuşadı. Sadece gönül değilmiş. Selamımı bırakıyorum, uzatmadan.

Fotoğrafsız başladık, iş yürümeyince fotoğraf gönderdim. Sevgiliyi geri getirme büyüsü netleşti. Malzeme diye süs satmadı, usul konuştu. Karşı tarafın inadı süreye yazıldı. Ben peşinden koşunca inat büyüyormuş. Koşmayı kestim, kıpırdama başladı. Annemin adını yanlış söyleyince düzeltti, geçiştirmedi. Bugün buraya yazmasam içimde kalırdı. Tuttu, bozulmadı, mahalle duymadı. Benim için bu üçü yeter.

Gece gündüz ağlıyordum. “Ağlamak işi bozar” dedi, kaba geldi, sonra anladım. Eski sevgiliyi geri getirme büyüsü sürecinde dilimi tutmam istendi. Bağlama ile aşkı, ayırma ile geri döndürmeyi karıştırmadı. Hangisi öndeyse onu tuttu. Ben menüden seçeyim sandım, öyle olmadı. İlk hafta hiç haber yoktu, panikledim, “bekleyin” dedi, bekledim. Çocuklar babalarını gördü yine. Ben ağlamadım kapıda, ölçülü durdum. Ev toparlandı. Bu kadar net olayım.

Paramı konuşmadan önce dosyayı konuştu. Eski sevgiliyi geri döndürme büyüsü ağırdı, üçüncü kişi vardı. Menüden iş seçtirmedi, sıraya dizdi. İki cümlelik özet istedi: ne zaman bozuldu, başka biri var mı. Süslemeye gerek yok dedi. Süslemedim. Paylaşım yapmamı, hikâye atmamı yasakladı, tuttum. Mahcup geldim, mahcup ayrılmadım. Karşı taraf yerinde durdu. Komşuya anlatmadım, buraya bıraktım bitsin.

İnanmayanlardandım, “bir bakayım” diye girdim. Eski sevgiliyi geri döndürme işinde niyeti yarım bırakmama izin vermedi. Ya bakılır ya bakılmaz, ortası yok dedi. Karşı tarafın inancı, aradaki kilometre, üçüncü kişinin gücü... bunları tek tek sordu. Ezbere bakmadı. Eski mesajları karıştırmamam söylendi, karıştırmadım. Şimdi aynı evdeyiz. Çocuklar rahatladı. Kısa yazınca anlatılmıyor, o yüzden uzun tuttum. Mustafa Hoca net konuşan az kişiden.

Evde sürekli kavga, uyku yok, rızık tıkanık. Eski sevgili geri döndürme ile nazarın iç içe durduğunu söyledi. Sadece gönül işi değilmiş evimiz. İşaretler tiyatro gibi bir günde bitmedi. Uyku düzgün geldi, gereksiz tartışma durdu, sonra mesaj. Sıra böyleymiş. İlk mesajıma kopyala yapıştır cevap gelmedi. Karşı tarafın dili değişti, “biz” cümleleri döndü. Küçük şey ama büyük işaret. Sonrası geldi zaten.

Araya bir iş arkadaşı girmişti. Eski sevgili döndürme diye geldim, ayırmayı öne aldı. Asıl kişiyi bağlamak yetmiyormuş, gölge duruyorsa ip kayarmış. Sessiz durmam istendi. İçkiyle mesaj yağdırmamam, ifşa etmemem, aile büyüklerini aracı etmemem söylendi. Zor oldu, tuttum. Çocukların adını sordu, boşuna sormamış. Giden döndü. Kısa cümleyle bitmez bu iş. Gururum kırılmıştı, şimdi evin içindeyiz. Bu kadarını söyleyeyim.

Eski sevgili yıllar sonra bile içimdeydi. Ayrıldığın sevgiliyi geri getirme istedim, “inat mı gönül mü” diye ayırdı. İnatsa bakmam dedi; gönül varmış, baktı. Rüya, ani iç sıkıntısı, eski bir sözün hatırlanması... bunlar sırayla geldi. Dışarıdan tesadüf, içeride düğümmüş. “Garanti, yüzde yüz” cümlesi hiç geçmedi. Karşı tarafın mesajları değişti, sesi yumuşadı. Nişan konuşuluyor. Tavsiye ederim ama samimi olana; denemek için gelmeyin.

Yurt dışındayım, uzaktan yürüdük. Ayrılan sevgiliyi geri getirme büyüsü için fotoğraf ve isim yetti. Her gün “oldu mu” diye yazmama izin vermedi, vakti söyledi. İlk görüşmede olmayacak işi almayacağını söyledi. Aldıysa duruyordur diye düşündüm. Duruyormuş. İş bitince de her gün yazıp şişirmedi. İşim de açıldı, gönül de. Kilitli sandığım yerler kıpırdadı. Tek kapıdan her şey çıkmadı, sırayla çıktı.

Kadın tarafıyım, komşuya anlatmadım. Ayrılan sevgiliyi geri döndürme konusunda mahcup geldim. Karşı tarafın ayağı kayıyordu; yerinde tutmak ayrı işmiş. Çocuk varsa acele artarmış, acele tempo bozarmış. Çocukları bahane etmeden bekledim. Haber ortak tanıdıktan geldi. Karşı tarafın rüyasını ben görmedim, o sormadı bile; işaret ayrı geldi. Önce temizledi, sonra asıl işe geçti. Sonuç temiz geldi. Karışık işi karışık bırakmadı, bu önemliydi.

Erkek olarak yazıyorum, gururum kırılmıştı. Ayrılan sevgiliyi geri getirme diye bakındığımı kimseye demedim. Gizliliği bozmadı, işi mahalleye taşımadı. Uzaktan çalışma oldu. Şehir dışında olmam fark etmedi. Niyet yarım olursa sonuç da yarım kalırmış; niyetimi toparladı. Üçüncü kişinin ismini net istedi, yaklaşık dememe izin vermedi. Kapı çalındı, içeri girdi. Ben hesap sormadım, hocanın dediği gibi durdum. Ev düzeldi. Borcumu öderim, buraya da bırakırım.

Kayınvalidem araya girmişti, evdeki dil bozulmuştu. Giden sevgiliyi getirme sandığım iş aslında evin zeminini de ilgilendiriyormuş. Bunu ilk görüşmede ayırdı. Sabah akşam yoklamamı kestirdi. Yoklama işi bozarmış. Bekledim, haber kendi geldi. Ortak arkadaşı aracı etmememi istedi, etmedim, haber yine geldi. Kimseye hava atmadan, isim vermeden yazıyorum. Tuttu. Gizlilik bozulmadı. Arayan doğruyu söylesin, yeter.

Başka üç yere iş yaptırmıştım, hepsi kopya mesaj attı. Giden sevgiliyi geri döndürme diye Mustafa Hoca’yı buldum. WhatsApp’ta hazır metin yoktu, soru sordu. Çalışma başladıktan sonra ne yapıp ne yapmayacağım yazıldı. Küfür, tehdit, ifşa dikişi sökerlermiş. Sesi yorgun ama netti, oyuncu gibi konuşmadı. Düzelme evden başladı. Çocuklar huysuzluğu bıraktı, eş soğukluğu çözüldü. Zemini okuyan az.

Engellenmiştim, numarayı da değiştirmişti. Giden sevgiliyi geri getirme büyüsü için umut yok sanıyordum. “Kapı kapanmış olabilir, kilit ayrı” cümlesi aklımda kaldı. İsim yanlış olsaydı yanlış kapıya bakılırmış. Anne adını teyit etti. Bu titizlik güven verdi. Karşı tarafın yeni adresini ezbere istemedi, gerekmedikçe. On dört gün sürdü. Yalan yok, oyalama yok. Google’a abartmadan yazıyorum: işe yaradı, süre konuşulduğu gibi gitti.

Umursamaz duruyordu, mesaj bile tek kelime. Giden sevgiliyi geri getirme istedim çünkü gönül soğumuştu, ayak henüz gitmemişti. Bu ayrımı ilk o koydu. Evdeki nazar düğümü çözülmeden gönül işi tutmazmış. Zemini temizledi, ondan sonra asıl çalışma duruldu. Fiyatı söylemeden oyalayan yerlerden kaçmıştım, burada netti. İlk hafta hiç kıpırdama yoktu, ikinci hafta kırıldı. Sabır istenen işmiş. Sabredenin yeri ayrıymış, anladım.

Yıllarca evliydik, bir sabah çantasını alıp çıktı. Gideni getirme büyüsü arayanların hali belli olurmuş; benim halim de öyleydi. Telefonda bağırdım, o sesini yükseltmedi. Fotoğraf istedi, yoksa da isimle yürüyeceğini söyledi. Ben gönderdim. Ara ara haber verdi, her saat yoklamadı. Verilen vakti bekledim. Komşunun hocasından farklı durdu, kıyasladım. On ikinci gün kapı çalındı. İnanır mıydım, şimdi evet. Bekleyen bilsin diye uzun yazdım, kopya cümle değil.

Çocuklar ortada kalmıştı, ben de panikteydim. Gideni getirme işlemi konusunda acele ettim, o aceleyi kesti. “Önce dur, sonra iş” dedi. Ağır geldi ama tuttum. Kırk günün sonunda hiç kıpırdama yoksa dosya yeniden okunurmuş. Körü körüne uzatmadı, gerekmedi zaten. Evdeki kavgayı kesmemi istedi, kestim, iş yürüdü. Umursamaz duran taraf yumuşadı. Para konuşmadan önce dosyayı konuşması güven verdi. Herkese değil, ciddi olana öneririm.

Nişanlım düğünü iptal etmişti. Ailem de karşı duruyordu. Geri döndürme büyüsü için utanarak aradım; mahcup etmedi, süslemedi, dosyayı sordu. Kâğıt, bez, süs satmadı. Kişiye özel kuracağını söyledi. Herkese aynı dua, aynı saat olmazmış. Çalışma günü içkiyi kestiğimde fark ettim, dilim değişti. Şimdi nişan tarihi konuşuluyor. Aile tarafı da yumuşadı. Baskı bitmedi ama dil değişti, bu yetti başlangıç için.

Sevgilim başkasının peşine düşmüştü. Geri getirme işlemleri işini ciddiye alıyorsam doğru kapıdan gireyim istedim. İlk beş dakikada niyetimi yokladı, yalan söylememe izin vermedi. WhatsApp’tan kısa ön bilgi yetti. Yüz yüze gelmedik. Sır dışarı çıkmadı, ben de hikâye yapıp anlatmadım. Kapı çalınınca koşmadım, oturdum, o girdi. Böyle tembihlenmişti. İşaretler sırayla geldi, şimdi birlikteyiz. Süs satmadı, usul konuştu. Bu fark yetti bana.

Eşim evi terk ettikten sonra Geri getirme işlemi diye arattım, gece yarısı yazdım. Sabah dönüş geldi, sesi sakin konuştu, “üç günde kapıda” demedi. Bu bile diğerlerinden ayırdı. Süre konuşuldu. Kiminin üç gün, kiminin kırk olduğunu baştan söyledi. Bende işaretler sırayla geldi: rüya, eski şarkı, dolaylı haber. WhatsApp profilinde süs yoktu, iş konuşuldu. Sonuç geldiğinde dilimi tuttum. Evdeki ses kısaldı, gönül ısındı. Sihirli değnek yok, sabır var. Bunu baştan söyledi.

İlk mesajım kaba geldi herhalde, yine de dinledi. Geri getirme büyüsü için öfkeyi indirmemi istedi. Öfkeyle gelen iş ters dönermiş. Gönlü ısınıp yine kaçanlarda tek iş yetmezmiş. Pekiştirme konuşuldu, kaçışı kesti. Gece yazdığım halde sabah düzgün dönüş oldu. Kapıdan giren yine kaçar gibi duruyordu, pekiştirme yapıldı. Durdu. Tek iş yetmezmiş bazen, doğru ayırmış.

Başka şehirde yeni bir hayat kurmuştu. Gideni geri döndürme işlemi kilometre dinlemezmiş, isim ve niyet yetermiş. Uzaktan yürüdük. Beklerken umutsuz konuşmamamı istedi. Dil de kilitlermiş. “Hiçbir şey olmaz” cümlesini kestim. Annemin adını yanlış söyleyince düzeltti, geçiştirmedi. Beş yıldız kıt kalır ama beş veriyorum, çünkü yalan yoktu. Ağır dosyaydı, sıraya dizdi, karıştırmadı.

Yatak soğumuş, söz bitmişti ama kaçış yoktu. Gideni geri döndürme büyüsü gönlü hatırlatmak içinmiş. Zorla sevdirmek değil, tozu silkelemek dedi. Başka yerde yaptırdığım işi durdurmamı istedi. İki niyet çarpışırmış. Durdurdum, ondan sonra yol açıldı. İlk hafta hiç haber yoktu, panikledim, “bekleyin” dedi, bekledim. Üçüncü kişi uzaklaştı, asıl kişi döndü. Karışık dosyaydı, karışık anlatmıyorum; net sonuç var. Duruşu ayrı.

İki hocaya aynı anda iş yaptırmıştım, karışmıştı. Gideni geri döndürme için önce temizledi. “İki ocak bir tencereyi yakar” dedi, aklımda kaldı. Üçüncü kişiyi kessek ip gerilecekmiş. Önce o gölge kesildi, sonra asıl iş yürüdü. Karışık anlattığım halde o karıştırmadı. Paylaşım yapmamı, hikâye atmamı yasakladı, tuttum. Yorumu süslemiyorum. Ağladıktan sonra durulduk, evde ses yok artık. İsteyene bu kadarı yeter.

Eski eşim çocukları kullanıyordu. Gideni geri getirme büyüsü çocuk üzerinden tehdit etmememi söyledi. Sessiz durdum, haber dolaylı geldi. Para konuşuldu, rakamı buraya yazmam. Herkesi aynı keseye koymadı, dosyaya göre konuştu. Eski mesajları karıştırmamam söylendi, karıştırmadım. Şu an konuşuyoruz, planlar yine ortak. Hesap sormadan durulduk. Verilen sırayı bozmadım, iyi ki bozmadım.

Komşu dili evimizi yiyordu. Gideni geri getirme işlemi bakılırken dilimi mahalleye dökmememi istedi. Anlatılan iş dil ile çözülürmüş. Fotoğraf, adres, evin hali, kimlerin girip çıktığı soruldu. Komşu dili, eski eş, kayın tarafı nazarı büyütürmüş. İlk mesajıma kopyala yapıştır cevap gelmedi. İlk işaret beşinci gün geldi. Şimdi konuşuyoruz, kaçma yok. Arayın ama doğru konuşun, saklanan ayrıntı ters iş doğurur.

Kısmetim kilitli gibiydi, hem iş hem gönül. Gideni geri getirme ile canbar tarafı da geçti. Kapılar aynı anda açılmadı, sırayla kıpırdadı. Ölçülü cevap vermem söylendi. Sevinçle hesap sorarsam taze bağ gerilirmiş. Önce duruldu, sonra konuşuldu. Çocukların adını sordu, boşuna sormamış. Telefonda beş dakikada garanti vermeyen adam işi bitirdi. Garanti verenler bitirememişti. Fark bu.

Çocuklarımı bahane edip peşinden koşuyordum. En etkili aşık etme büyüsü sürecinde koşmayı kestirdim. Koşunca inat bağlanırmış, doğruymuş. İlk işaret karşı tarafta iç sıkıntısı, sonra eski fotoğraflara bakması oldu. Direkt “özledim” geç geldi. Geç geldi diye iş bitmedi sandım, bitmemiş. “Garanti, yüzde yüz” cümlesi hiç geçmedi. İlk kez “bu iş olmaz” da denebileceğini hissederek girdim. Oldu. Alınmayan işi almayan adam ayrı duruyor.

Sabah akşam yazıyordum, yazışmayı kesti. “İş konuşuldu, bekleyin.” Umursamaz erkeği aşık etmek bekleyince on ikinci gün kapı çalındı. İsim, anne adı, son konuşmanın tarihi soruldu. Karşı tarafın başka biriyle olup olmadığı netleşmeden el sürmedi. Çalışma günlerinde yalvarmamam, tehdit etmemem söylendi. İş bitince de her gün yazıp şişirmedi. Baskı azaldı, aile tarafı yumuşadı. Hava atmadan yazıyorum. İş tuttu, gizlilik bozulmadı.

WhatsApp’tan hesap numarası atan yerlerden kaçtım. İmkansız birini kendine aşık etmek için önce iş konuşuldu. Bu duruş güven verdi. Sonuç gelince “neden gittin” diye hesap sormamam söylendi. Taze bağı germemek için dilimi tuttum. Karşı tarafın rüyasını ben görmedim, o sormadı bile; işaret ayrı geldi. Gönlüm rahat, uykum geldi. Küçük gibi durur, büyük iş. Evdeki huzur dönünce kişi de dönüyor.

Nişanlımın ailesi araya girmişti. Sevgiliyi aşık etme işlemi ile evliliğe ikna tarafı da konuşuldu. Baskı azalmaya başladı, dil değişti. Geceleri yazdım, müsaitlikte dönüş oldu. Acil deyip her saati işgal etmedim. O da beni oyalayıp durmadı. Üçüncü kişinin ismini net istedi, yaklaşık dememe izin vermedi. Mesajlar uzadı, görüşmeler düzeldi. Kaygan zemin tuttu. Gitme lafları bitti. Sessiz durmak işin yarısıymış.

Borç, kavga, soğuk yatak bir aradaydı. Sevgiliyi aşık etme tek başına yetmezmiş, zemini de okudu. Evdeki ses önce kısaldı. Karşı tarafın inadı süreye yazıldı. Ben peşinden koşunca inat büyüyormuş. Koşmayı kestim, kıpırdama başladı. Ortak arkadaşı aracı etmememi istedi, etmedim, haber yine geldi. Giden aradı, sesi kırık kırıktı. Ölçülü cevap verdim. Koparmadan tutmak ayrı marifetmiş, bunu biliyor.

Annem yönlendirdi, o da yıllar önce bakmış. Kendine aşık ettirme büyüsü için aynı ocağa geldim. Kopya dua yok, kişiye göre kuruyor. Bağlama ile aşkı, ayırma ile geri döndürmeyi karıştırmadı. Hangisi öndeyse onu tuttu. Ben menüden seçeyim sandım, öyle olmadı. Sesi yorgun ama netti, oyuncu gibi konuşmadı. Başkasının fotoğrafını koyup “ben yaptım” diyenlere bakmayın. Burada iş konuşuldu, sonuç da konuşulduğu gibi geldi.

Eşim başkasıyla görülmüştü. Kinle geldim, intikam istedim. Aşık ettirme büyüsü kin dosyası değil dedi, almadı. Gönül ve yuva tarafını ayırınca iş değişti. İki cümlelik özet istedi: ne zaman bozuldu, başka biri var mı. Süslemeye gerek yok dedi. Süslemedim. Karşı tarafın yeni adresini ezbere istemedi, gerekmedikçe. Eski şarkı, rüya, sonra telefon. Dışarıdan tesadüf. İçeride düğüm atılmış. Tesadüfe inanmazdım, şimdi susuyorum.

İş yerinde tanıştığım kıza tutulmuştum, o beni arkadaş yerinde tutuyordu. Aşık etme işlemi ağır iş, herkese bakılmaz dedi. Dosyamı aldı, sınırını da konuştu. Karşı tarafın inancı, aradaki kilometre, üçüncü kişinin gücü... bunları tek tek sordu. Ezbere bakmadı. Fiyatı söylemeden oyalayan yerlerden kaçmıştım, burada netti. Dolaylı haber, sonra açık mesaj. Uzun süreçti, değdi. Geç kaldım sanıyordum, kapanmamıştı.

Numarayı kapatmış, ortak arkadaştan bile haber kesilmişti. Aşık etme büyüsü için geç kaldım sandım. Geç kalınmış olabilir, kapanmış olmayabilir dedi. İşaretler tiyatro gibi bir günde bitmedi. Uyku düzgün geldi, gereksiz tartışma durdu, sonra mesaj. Sıra böyleymiş. Komşunun hocasından farklı durdu, kıyasladım. Uzun yazdım çünkü kısa yorum inandırıcı olmuyor. Süreç uzun, cümle de uzun olsun. İş bitti, ev duruldu.

Evi henüz terk etmemişti ama “gidiyorum” lafları başlamıştı. Aşk işlemleri tam o gıcırtıdayken bakıldı. Kapı tam kapanmadan tutmak daha temizmiş. Sessiz durmam istendi. İçkiyle mesaj yağdırmamam, ifşa etmemem, aile büyüklerini aracı etmemem söylendi. Zor oldu, tuttum. Evdeki kavgayı kesmemi istedi, kestim, iş yürüdü. Uzaktan yürüdük, yüz yüze gelmedik. Yeterli oldu. Şehir fark etmedi. Bunu merak edenler için yazıyorum.

Sevgilim “seni seviyorum ama olmaz” diyordu. Aşk işlemi soğuyanı ısıtmak içinmiş, hiç sevmeyeni sevdirmek ayrıymış. Karıştırmadı. Rüya, ani iç sıkıntısı, eski bir sözün hatırlanması... bunlar sırayla geldi. Dışarıdan tesadüf, içeride düğümmüş. Çalışma günü içkiyi kestiğimde fark ettim, dilim değişti. Dönüş oldu. Herkesin işi olmaz demişti, benimki oldu. Yazmazsam içim rahat etmezdi, o yüzden durdum buraya.

İkinci evliliğimdi, yine aynı dağılma. Aşk büyüsü bu sefer doğru tutuldu. Öncekiler fal bakıp geçmiş, bu sefer işin adı kondu. İlk görüşmede olmayacak işi almayacağını söyledi. Aldıysa duruyordur diye düşündüm. Duruyormuş. Kapı çalınınca koşmadım, oturdum, o girdi. Böyle tembihlenmişti. Dönen kişi eski kişi değil, yumuşamış haliyle geldi. Ben de eski haliyle karşılamadım. Verilen usul tuttu.

Ailem “hoca işi” diye kızdı. Eşi eve geri bağlama için gizlice yazdım. Sonuç gelince kimseye hava atmadım, sessiz durdum. Çocuk varsa acele artarmış, acele tempo bozarmış. Çocukları bahane etmeden bekledim. Haber ortak tanıdıktan geldi. WhatsApp profilinde süs yoktu, iş konuşuldu. Kırk gün demişti, kırk gün olmadı, daha kısa tuttu. Yine de acele satmadı. Bu denge az bulunur.

72 saat laflarına kanmayın diye uyardı. Eşi eve bağlama bende on gün tuttu. Acele satan yere gitmediğim için şükür. Uzaktan çalışma oldu. Şehir dışında olmam fark etmedi. Niyet yarım olursa sonuç da yarım kalırmış; niyetimi toparladı. Gece yazdığım halde sabah düzgün dönüş oldu. Evin zemini düzelince kişi de yumuşadı. Sadece gönül değilmiş. Selamımı bırakıyorum, uzatmadan.

Fotoğrafsız başladık, iş yürümeyince fotoğraf gönderdim. Erkeği eve bağlama netleşti. Malzeme diye süs satmadı, usul konuştu. Sabah akşam yoklamamı kestirdi. Yoklama işi bozarmış. Bekledim, haber kendi geldi. Annemin adını yanlış söyleyince düzeltti, geçiştirmedi. Bugün buraya yazmasam içimde kalırdı. Tuttu, bozulmadı, mahalle duymadı. Benim için bu üçü yeter.

Gece gündüz ağlıyordum. “Ağlamak işi bozar” dedi, kaba geldi, sonra anladım. Kadını eve bağlama sürecinde dilimi tutmam istendi. Çalışma başladıktan sonra ne yapıp ne yapmayacağım yazıldı. Küfür, tehdit, ifşa dikişi sökerlermiş. İlk hafta hiç haber yoktu, panikledim, “bekleyin” dedi, bekledim. Çocuklar babalarını gördü yine. Ben ağlamadım kapıda, ölçülü durdum. Ev toparlandı. Bu kadar net olayım.

Paramı konuşmadan önce dosyayı konuştu. Eşi bağlama büyüsü ağırdı, üçüncü kişi vardı. Menüden iş seçtirmedi, sıraya dizdi. İsim yanlış olsaydı yanlış kapıya bakılırmış. Anne adını teyit etti. Bu titizlik güven verdi. Paylaşım yapmamı, hikâye atmamı yasakladı, tuttum. Mahcup geldim, mahcup ayrılmadım. Karşı taraf yerinde durdu. Komşuya anlatmadım, buraya bıraktım bitsin.

İnanmayanlardandım, “bir bakayım” diye girdim. Sevdiğini bağlama işlemi işinde niyeti yarım bırakmama izin vermedi. Ya bakılır ya bakılmaz, ortası yok dedi. Evdeki nazar düğümü çözülmeden gönül işi tutmazmış. Zemini temizledi, ondan sonra asıl çalışma duruldu. Eski mesajları karıştırmamam söylendi, karıştırmadım. Şimdi aynı evdeyiz. Çocuklar rahatladı. Kısa yazınca anlatılmıyor, o yüzden uzun tuttum. Mustafa Hoca net konuşan az kişiden.

Evde sürekli kavga, uyku yok, rızık tıkanık. Sevdiğini bağlama büyüsü ile nazarın iç içe durduğunu söyledi. Sadece gönül işi değilmiş evimiz. Fotoğraf istedi, yoksa da isimle yürüyeceğini söyledi. Ben gönderdim. Ara ara haber verdi, her saat yoklamadı. Verilen vakti bekledim. İlk mesajıma kopyala yapıştır cevap gelmedi. Karşı tarafın dili değişti, “biz” cümleleri döndü. Küçük şey ama büyük işaret. Sonrası geldi zaten.

Araya bir iş arkadaşı girmişti. Kadını kendine bağlama diye geldim, ayırmayı öne aldı. Asıl kişiyi bağlamak yetmiyormuş, gölge duruyorsa ip kayarmış. Kırk günün sonunda hiç kıpırdama yoksa dosya yeniden okunurmuş. Körü körüne uzatmadı, gerekmedi zaten. Çocukların adını sordu, boşuna sormamış. Giden döndü. Kısa cümleyle bitmez bu iş. Gururum kırılmıştı, şimdi evin içindeyiz. Bu kadarını söyleyeyim.

Eski sevgili yıllar sonra bile içimdeydi. Erkeği kendine bağlama büyüsü istedim, “inat mı gönül mü” diye ayırdı. İnatsa bakmam dedi; gönül varmış, baktı. Kâğıt, bez, süs satmadı. Kişiye özel kuracağını söyledi. Herkese aynı dua, aynı saat olmazmış. “Garanti, yüzde yüz” cümlesi hiç geçmedi. Karşı tarafın mesajları değişti, sesi yumuşadı. Nişan konuşuluyor. Tavsiye ederim ama samimi olana; denemek için gelmeyin.

Yurt dışındayım, uzaktan yürüdük. Bağlama işlemleri için fotoğraf ve isim yetti. Her gün “oldu mu” diye yazmama izin vermedi, vakti söyledi. WhatsApp’tan kısa ön bilgi yetti. Yüz yüze gelmedik. Sır dışarı çıkmadı, ben de hikâye yapıp anlatmadım. İş bitince de her gün yazıp şişirmedi. İşim de açıldı, gönül de. Kilitli sandığım yerler kıpırdadı. Tek kapıdan her şey çıkmadı, sırayla çıktı.

Kadın tarafıyım, komşuya anlatmadım. Bağlama işlemi konusunda mahcup geldim. Karşı tarafın ayağı kayıyordu; yerinde tutmak ayrı işmiş. Süre konuşuldu. Kiminin üç gün, kiminin kırk olduğunu baştan söyledi. Bende işaretler sırayla geldi: rüya, eski şarkı, dolaylı haber. Karşı tarafın rüyasını ben görmedim, o sormadı bile; işaret ayrı geldi. Önce temizledi, sonra asıl işe geçti. Sonuç temiz geldi. Karışık işi karışık bırakmadı, bu önemliydi.

Erkek olarak yazıyorum, gururum kırılmıştı. Bağlama büyüsü diye bakındığımı kimseye demedim. Gizliliği bozmadı, işi mahalleye taşımadı. Gönlü ısınıp yine kaçanlarda tek iş yetmezmiş. Pekiştirme konuşuldu, kaçışı kesti. Üçüncü kişinin ismini net istedi, yaklaşık dememe izin vermedi. Kapı çalındı, içeri girdi. Ben hesap sormadım, hocanın dediği gibi durdum. Ev düzeldi. Borcumu öderim, buraya da bırakırım.

Kayınvalidem araya girmişti, evdeki dil bozulmuştu. Medyum sandığım iş aslında evin zeminini de ilgilendiriyormuş. Bunu ilk görüşmede ayırdı. Beklerken umutsuz konuşmamamı istedi. Dil de kilitlermiş. “Hiçbir şey olmaz” cümlesini kestim. Ortak arkadaşı aracı etmememi istedi, etmedim, haber yine geldi. Kimseye hava atmadan, isim vermeden yazıyorum. Tuttu. Gizlilik bozulmadı. Arayan doğruyu söylesin, yeter.

Başka üç yere iş yaptırmıştım, hepsi kopya mesaj attı. Geri getirme yapan hocalar diye Mustafa Hoca’yı buldum. WhatsApp’ta hazır metin yoktu, soru sordu. Başka yerde yaptırdığım işi durdurmamı istedi. İki niyet çarpışırmış. Durdurdum, ondan sonra yol açıldı. Sesi yorgun ama netti, oyuncu gibi konuşmadı. Düzelme evden başladı. Çocuklar huysuzluğu bıraktı, eş soğukluğu çözüldü. Zemini okuyan az.

Engellenmiştim, numarayı da değiştirmişti. Bağlayan hocalar için umut yok sanıyordum. “Kapı kapanmış olabilir, kilit ayrı” cümlesi aklımda kaldı. Üçüncü kişiyi kessek ip gerilecekmiş. Önce o gölge kesildi, sonra asıl iş yürüdü. Karışık anlattığım halde o karıştırmadı. Karşı tarafın yeni adresini ezbere istemedi, gerekmedikçe. On dört gün sürdü. Yalan yok, oyalama yok. Google’a abartmadan yazıyorum: işe yaradı, süre konuşulduğu gibi gitti.

Umursamaz duruyordu, mesaj bile tek kelime. Büyü yapan medyumlar istedim çünkü gönül soğumuştu, ayak henüz gitmemişti. Bu ayrımı ilk o koydu. Para konuşuldu, rakamı buraya yazmam. Herkesi aynı keseye koymadı, dosyaya göre konuştu. Fiyatı söylemeden oyalayan yerlerden kaçmıştım, burada netti. İlk hafta hiç kıpırdama yoktu, ikinci hafta kırıldı. Sabır istenen işmiş. Sabredenin yeri ayrıymış, anladım.

Yıllarca evliydik, bir sabah çantasını alıp çıktı. En güvenilir medyumlar arayanların hali belli olurmuş; benim halim de öyleydi. Telefonda bağırdım, o sesini yükseltmedi. Fotoğraf, adres, evin hali, kimlerin girip çıktığı soruldu. Komşu dili, eski eş, kayın tarafı nazarı büyütürmüş. Komşunun hocasından farklı durdu, kıyasladım. On ikinci gün kapı çalındı. İnanır mıydım, şimdi evet. Bekleyen bilsin diye uzun yazdım, kopya cümle değil.

Çocuklar ortada kalmıştı, ben de panikteydim. Gerçek medyumlar konusunda acele ettim, o aceleyi kesti. “Önce dur, sonra iş” dedi. Ağır geldi ama tuttum. Ölçülü cevap vermem söylendi. Sevinçle hesap sorarsam taze bağ gerilirmiş. Önce duruldu, sonra konuşuldu. Evdeki kavgayı kesmemi istedi, kestim, iş yürüdü. Umursamaz duran taraf yumuşadı. Para konuşmadan önce dosyayı konuşması güven verdi. Herkese değil, ciddi olana öneririm.

Nişanlım düğünü iptal etmişti. Ailem de karşı duruyordu. Medyumlar için utanarak aradım; mahcup etmedi, süslemedi, dosyayı sordu. İlk işaret karşı tarafta iç sıkıntısı, sonra eski fotoğraflara bakması oldu. Direkt “özledim” geç geldi. Geç geldi diye iş bitmedi sandım, bitmemiş. Çalışma günü içkiyi kestiğimde fark ettim, dilim değişti. Şimdi nişan tarihi konuşuluyor. Aile tarafı da yumuşadı. Baskı bitmedi ama dil değişti, bu yetti başlangıç için.

Sevgilim başkasının peşine düşmüştü. Nazar ve muska işini ciddiye alıyorsam doğru kapıdan gireyim istedim. İlk beş dakikada niyetimi yokladı, yalan söylememe izin vermedi. İsim, anne adı, son konuşmanın tarihi soruldu. Karşı tarafın başka biriyle olup olmadığı netleşmeden el sürmedi. Çalışma günlerinde yalvarmamam, tehdit etmemem söylendi. Kapı çalınınca koşmadım, oturdum, o girdi. Böyle tembihlenmişti. İşaretler sırayla geldi, şimdi birlikteyiz. Süs satmadı, usul konuştu. Bu fark yetti bana.

Eşim evi terk ettikten sonra Uzaktan medyumluk diye arattım, gece yarısı yazdım. Sabah dönüş geldi, sesi sakin konuştu, “üç günde kapıda” demedi. Bu bile diğerlerinden ayırdı. Sonuç gelince “neden gittin” diye hesap sormamam söylendi. Taze bağı germemek için dilimi tuttum. WhatsApp profilinde süs yoktu, iş konuşuldu. Sonuç geldiğinde dilimi tuttum. Evdeki ses kısaldı, gönül ısındı. Sihirli değnek yok, sabır var. Bunu baştan söyledi.

İlk mesajım kaba geldi herhalde, yine de dinledi. Gideni bağlama büyüsü için öfkeyi indirmemi istedi. Öfkeyle gelen iş ters dönermiş. Geceleri yazdım, müsaitlikte dönüş oldu. Acil deyip her saati işgal etmedim. O da beni oyalayıp durmadı. Gece yazdığım halde sabah düzgün dönüş oldu. Kapıdan giren yine kaçar gibi duruyordu, pekiştirme yapıldı. Durdu. Tek iş yetmezmiş bazen, doğru ayırmış.

Başka şehirde yeni bir hayat kurmuştu. Papaz büyüsü kilometre dinlemezmiş, isim ve niyet yetermiş. Uzaktan yürüdük. Karşı tarafın inadı süreye yazıldı. Ben peşinden koşunca inat büyüyormuş. Koşmayı kestim, kıpırdama başladı. Annemin adını yanlış söyleyince düzeltti, geçiştirmedi. Beş yıldız kıt kalır ama beş veriyorum, çünkü yalan yoktu. Ağır dosyaydı, sıraya dizdi, karıştırmadı.

Yatak soğumuş, söz bitmişti ama kaçış yoktu. Canbar büyüsü gönlü hatırlatmak içinmiş. Zorla sevdirmek değil, tozu silkelemek dedi. Bağlama ile aşkı, ayırma ile geri döndürmeyi karıştırmadı. Hangisi öndeyse onu tuttu. Ben menüden seçeyim sandım, öyle olmadı. İlk hafta hiç haber yoktu, panikledim, “bekleyin” dedi, bekledim. Üçüncü kişi uzaklaştı, asıl kişi döndü. Karışık dosyaydı, karışık anlatmıyorum; net sonuç var. Duruşu ayrı.

İki hocaya aynı anda iş yaptırmıştım, karışmıştı. 41 dikiş büyüsü için önce temizledi. “İki ocak bir tencereyi yakar” dedi, aklımda kaldı. İki cümlelik özet istedi: ne zaman bozuldu, başka biri var mı. Süslemeye gerek yok dedi. Süslemedim. Paylaşım yapmamı, hikâye atmamı yasakladı, tuttum. Yorumu süslemiyorum. Ağladıktan sonra durulduk, evde ses yok artık. İsteyene bu kadarı yeter.

Eski eşim çocukları kullanıyordu. Adet kanı büyüsü yaptıranlar çocuk üzerinden tehdit etmememi söyledi. Sessiz durdum, haber dolaylı geldi. Karşı tarafın inancı, aradaki kilometre, üçüncü kişinin gücü... bunları tek tek sordu. Ezbere bakmadı. Eski mesajları karıştırmamam söylendi, karıştırmadım. Şu an konuşuyoruz, planlar yine ortak. Hesap sormadan durulduk. Verilen sırayı bozmadım, iyi ki bozmadım.

Komşu dili evimizi yiyordu. Ayırma işlemleri bakılırken dilimi mahalleye dökmememi istedi. Anlatılan iş dil ile çözülürmüş. İşaretler tiyatro gibi bir günde bitmedi. Uyku düzgün geldi, gereksiz tartışma durdu, sonra mesaj. Sıra böyleymiş. İlk mesajıma kopyala yapıştır cevap gelmedi. İlk işaret beşinci gün geldi. Şimdi konuşuyoruz, kaçma yok. Arayın ama doğru konuşun, saklanan ayrıntı ters iş doğurur.

Kısmetim kilitli gibiydi, hem iş hem gönül. Ayırma işlemi ile canbar tarafı da geçti. Kapılar aynı anda açılmadı, sırayla kıpırdadı. Sessiz durmam istendi. İçkiyle mesaj yağdırmamam, ifşa etmemem, aile büyüklerini aracı etmemem söylendi. Zor oldu, tuttum. Çocukların adını sordu, boşuna sormamış. Telefonda beş dakikada garanti vermeyen adam işi bitirdi. Garanti verenler bitirememişti. Fark bu.

Çocuklarımı bahane edip peşinden koşuyordum. Ayırma büyüsü sürecinde koşmayı kestirdim. Koşunca inat bağlanırmış, doğruymuş. Rüya, ani iç sıkıntısı, eski bir sözün hatırlanması... bunlar sırayla geldi. Dışarıdan tesadüf, içeride düğümmüş. “Garanti, yüzde yüz” cümlesi hiç geçmedi. İlk kez “bu iş olmaz” da denebileceğini hissederek girdim. Oldu. Alınmayan işi almayan adam ayrı duruyor.

Sabah akşam yazıyordum, yazışmayı kesti. “İş konuşuldu, bekleyin.” Evliliğe ikna etme büyüsü bekleyince on ikinci gün kapı çalındı. İlk görüşmede olmayacak işi almayacağını söyledi. Aldıysa duruyordur diye düşündüm. Duruyormuş. İş bitince de her gün yazıp şişirmedi. Baskı azaldı, aile tarafı yumuşadı. Hava atmadan yazıyorum. İş tuttu, gizlilik bozulmadı.

WhatsApp’tan hesap numarası atan yerlerden kaçtım. En etkili geri getirme büyüsü için önce iş konuşuldu. Bu duruş güven verdi. Çocuk varsa acele artarmış, acele tempo bozarmış. Çocukları bahane etmeden bekledim. Haber ortak tanıdıktan geldi. Karşı tarafın rüyasını ben görmedim, o sormadı bile; işaret ayrı geldi. Gönlüm rahat, uykum geldi. Küçük gibi durur, büyük iş. Evdeki huzur dönünce kişi de dönüyor.

Nişanlımın ailesi araya girmişti. En güçlü geri getirme büyüsü ile evliliğe ikna tarafı da konuşuldu. Baskı azalmaya başladı, dil değişti. Uzaktan çalışma oldu. Şehir dışında olmam fark etmedi. Niyet yarım olursa sonuç da yarım kalırmış; niyetimi toparladı. Üçüncü kişinin ismini net istedi, yaklaşık dememe izin vermedi. Mesajlar uzadı, görüşmeler düzeldi. Kaygan zemin tuttu. Gitme lafları bitti. Sessiz durmak işin yarısıymış.

Borç, kavga, soğuk yatak bir aradaydı. En etkili geri döndürme büyüsü tek başına yetmezmiş, zemini de okudu. Evdeki ses önce kısaldı. Sabah akşam yoklamamı kestirdi. Yoklama işi bozarmış. Bekledim, haber kendi geldi. Ortak arkadaşı aracı etmememi istedi, etmedim, haber yine geldi. Giden aradı, sesi kırık kırıktı. Ölçülü cevap verdim. Koparmadan tutmak ayrı marifetmiş, bunu biliyor.

Annem yönlendirdi, o da yıllar önce bakmış. En hızlı geri getirme büyüsü için aynı ocağa geldim. Kopya dua yok, kişiye göre kuruyor. Çalışma başladıktan sonra ne yapıp ne yapmayacağım yazıldı. Küfür, tehdit, ifşa dikişi sökerlermiş. Sesi yorgun ama netti, oyuncu gibi konuşmadı. Başkasının fotoğrafını koyup “ben yaptım” diyenlere bakmayın. Burada iş konuşuldu, sonuç da konuşulduğu gibi geldi.

Eşim başkasıyla görülmüştü. Kinle geldim, intikam istedim. 72 saatte geri getirme büyüsü kin dosyası değil dedi, almadı. Gönül ve yuva tarafını ayırınca iş değişti. İsim yanlış olsaydı yanlış kapıya bakılırmış. Anne adını teyit etti. Bu titizlik güven verdi. Karşı tarafın yeni adresini ezbere istemedi, gerekmedikçe. Eski şarkı, rüya, sonra telefon. Dışarıdan tesadüf. İçeride düğüm atılmış. Tesadüfe inanmazdım, şimdi susuyorum.

İş yerinde tanıştığım kıza tutulmuştum, o beni arkadaş yerinde tutuyordu. Engelleyen sevgiliyi geri döndürme ağır iş, herkese bakılmaz dedi. Dosyamı aldı, sınırını da konuştu. Evdeki nazar düğümü çözülmeden gönül işi tutmazmış. Zemini temizledi, ondan sonra asıl çalışma duruldu. Fiyatı söylemeden oyalayan yerlerden kaçmıştım, burada netti. Dolaylı haber, sonra açık mesaj. Uzun süreçti, değdi. Geç kaldım sanıyordum, kapanmamıştı.

Numarayı kapatmış, ortak arkadaştan bile haber kesilmişti. Erkek arkadaşı geri döndürme için geç kaldım sandım. Geç kalınmış olabilir, kapanmış olmayabilir dedi. Fotoğraf istedi, yoksa da isimle yürüyeceğini söyledi. Ben gönderdim. Ara ara haber verdi, her saat yoklamadı. Verilen vakti bekledim. Komşunun hocasından farklı durdu, kıyasladım. Uzun yazdım çünkü kısa yorum inandırıcı olmuyor. Süreç uzun, cümle de uzun olsun. İş bitti, ev duruldu.

Evi henüz terk etmemişti ama “gidiyorum” lafları başlamıştı. Eşi eve döndürme tam o gıcırtıdayken bakıldı. Kapı tam kapanmadan tutmak daha temizmiş. Kırk günün sonunda hiç kıpırdama yoksa dosya yeniden okunurmuş. Körü körüne uzatmadı, gerekmedi zaten. Evdeki kavgayı kesmemi istedi, kestim, iş yürüdü. Uzaktan yürüdük, yüz yüze gelmedik. Yeterli oldu. Şehir fark etmedi. Bunu merak edenler için yazıyorum.

Sevgilim “seni seviyorum ama olmaz” diyordu. Eşi eve getirme soğuyanı ısıtmak içinmiş, hiç sevmeyeni sevdirmek ayrıymış. Karıştırmadı. Kâğıt, bez, süs satmadı. Kişiye özel kuracağını söyledi. Herkese aynı dua, aynı saat olmazmış. Çalışma günü içkiyi kestiğimde fark ettim, dilim değişti. Dönüş oldu. Herkesin işi olmaz demişti, benimki oldu. Yazmazsam içim rahat etmezdi, o yüzden durdum buraya.

İkinci evliliğimdi, yine aynı dağılma. Eşi geri döndürme bu sefer doğru tutuldu. Öncekiler fal bakıp geçmiş, bu sefer işin adı kondu. WhatsApp’tan kısa ön bilgi yetti. Yüz yüze gelmedik. Sır dışarı çıkmadı, ben de hikâye yapıp anlatmadım. Kapı çalınınca koşmadım, oturdum, o girdi. Böyle tembihlenmişti. Dönen kişi eski kişi değil, yumuşamış haliyle geldi. Ben de eski haliyle karşılamadım. Verilen usul tuttu.

Ailem “hoca işi” diye kızdı. Eşi geri getirme için gizlice yazdım. Sonuç gelince kimseye hava atmadım, sessiz durdum. Süre konuşuldu. Kiminin üç gün, kiminin kırk olduğunu baştan söyledi. Bende işaretler sırayla geldi: rüya, eski şarkı, dolaylı haber. WhatsApp profilinde süs yoktu, iş konuşuldu. Kırk gün demişti, kırk gün olmadı, daha kısa tuttu. Yine de acele satmadı. Bu denge az bulunur.

72 saat laflarına kanmayın diye uyardı. Sevdiğini geri döndürme büyüsü bende on gün tuttu. Acele satan yere gitmediğim için şükür. Gönlü ısınıp yine kaçanlarda tek iş yetmezmiş. Pekiştirme konuşuldu, kaçışı kesti. Gece yazdığım halde sabah düzgün dönüş oldu. Evin zemini düzelince kişi de yumuşadı. Sadece gönül değilmiş. Selamımı bırakıyorum, uzatmadan.

Fotoğrafsız başladık, iş yürümeyince fotoğraf gönderdim. Sevgiliyi geri döndürme büyüsü netleşti. Malzeme diye süs satmadı, usul konuştu. Beklerken umutsuz konuşmamamı istedi. Dil de kilitlermiş. “Hiçbir şey olmaz” cümlesini kestim. Annemin adını yanlış söyleyince düzeltti, geçiştirmedi. Bugün buraya yazmasam içimde kalırdı. Tuttu, bozulmadı, mahalle duymadı. Benim için bu üçü yeter.

Gece gündüz ağlıyordum. “Ağlamak işi bozar” dedi, kaba geldi, sonra anladım. Sevgiliyi geri döndürme sürecinde dilimi tutmam istendi. Başka yerde yaptırdığım işi durdurmamı istedi. İki niyet çarpışırmış. Durdurdum, ondan sonra yol açıldı. İlk hafta hiç haber yoktu, panikledim, “bekleyin” dedi, bekledim. Çocuklar babalarını gördü yine. Ben ağlamadım kapıda, ölçülü durdum. Ev toparlandı. Bu kadar net olayım.

Paramı konuşmadan önce dosyayı konuştu. Sevgiliyi geri getirme büyüsü ağırdı, üçüncü kişi vardı. Menüden iş seçtirmedi, sıraya dizdi. Üçüncü kişiyi kessek ip gerilecekmiş. Önce o gölge kesildi, sonra asıl iş yürüdü. Karışık anlattığım halde o karıştırmadı. Paylaşım yapmamı, hikâye atmamı yasakladı, tuttum. Mahcup geldim, mahcup ayrılmadım. Karşı taraf yerinde durdu. Komşuya anlatmadım, buraya bıraktım bitsin.

İnanmayanlardandım, “bir bakayım” diye girdim. Eski sevgiliyi geri getirme büyüsü işinde niyeti yarım bırakmama izin vermedi. Ya bakılır ya bakılmaz, ortası yok dedi. Para konuşuldu, rakamı buraya yazmam. Herkesi aynı keseye koymadı, dosyaya göre konuştu. Eski mesajları karıştırmamam söylendi, karıştırmadım. Şimdi aynı evdeyiz. Çocuklar rahatladı. Kısa yazınca anlatılmıyor, o yüzden uzun tuttum. Mustafa Hoca net konuşan az kişiden.

Evde sürekli kavga, uyku yok, rızık tıkanık. Eski sevgiliyi geri döndürme büyüsü ile nazarın iç içe durduğunu söyledi. Sadece gönül işi değilmiş evimiz. Fotoğraf, adres, evin hali, kimlerin girip çıktığı soruldu. Komşu dili, eski eş, kayın tarafı nazarı büyütürmüş. İlk mesajıma kopyala yapıştır cevap gelmedi. Karşı tarafın dili değişti, “biz” cümleleri döndü. Küçük şey ama büyük işaret. Sonrası geldi zaten.

Araya bir iş arkadaşı girmişti. Eski sevgiliyi geri döndürme diye geldim, ayırmayı öne aldı. Asıl kişiyi bağlamak yetmiyormuş, gölge duruyorsa ip kayarmış. Ölçülü cevap vermem söylendi. Sevinçle hesap sorarsam taze bağ gerilirmiş. Önce duruldu, sonra konuşuldu. Çocukların adını sordu, boşuna sormamış. Giden döndü. Kısa cümleyle bitmez bu iş. Gururum kırılmıştı, şimdi evin içindeyiz. Bu kadarını söyleyeyim.

Eski sevgili yıllar sonra bile içimdeydi. Eski sevgili geri döndürme istedim, “inat mı gönül mü” diye ayırdı. İnatsa bakmam dedi; gönül varmış, baktı. İlk işaret karşı tarafta iç sıkıntısı, sonra eski fotoğraflara bakması oldu. Direkt “özledim” geç geldi. Geç geldi diye iş bitmedi sandım, bitmemiş. “Garanti, yüzde yüz” cümlesi hiç geçmedi. Karşı tarafın mesajları değişti, sesi yumuşadı. Nişan konuşuluyor. Tavsiye ederim ama samimi olana; denemek için gelmeyin.

Yurt dışındayım, uzaktan yürüdük. Eski sevgili döndürme için fotoğraf ve isim yetti. Her gün “oldu mu” diye yazmama izin vermedi, vakti söyledi. İsim, anne adı, son konuşmanın tarihi soruldu. Karşı tarafın başka biriyle olup olmadığı netleşmeden el sürmedi. Çalışma günlerinde yalvarmamam, tehdit etmemem söylendi. İş bitince de her gün yazıp şişirmedi. İşim de açıldı, gönül de. Kilitli sandığım yerler kıpırdadı. Tek kapıdan her şey çıkmadı, sırayla çıktı.

Kadın tarafıyım, komşuya anlatmadım. Ayrıldığın sevgiliyi geri getirme konusunda mahcup geldim. Karşı tarafın ayağı kayıyordu; yerinde tutmak ayrı işmiş. Sonuç gelince “neden gittin” diye hesap sormamam söylendi. Taze bağı germemek için dilimi tuttum. Karşı tarafın rüyasını ben görmedim, o sormadı bile; işaret ayrı geldi. Önce temizledi, sonra asıl işe geçti. Sonuç temiz geldi. Karışık işi karışık bırakmadı, bu önemliydi.

Erkek olarak yazıyorum, gururum kırılmıştı. Ayrılan sevgiliyi geri getirme büyüsü diye bakındığımı kimseye demedim. Gizliliği bozmadı, işi mahalleye taşımadı. Geceleri yazdım, müsaitlikte dönüş oldu. Acil deyip her saati işgal etmedim. O da beni oyalayıp durmadı. Üçüncü kişinin ismini net istedi, yaklaşık dememe izin vermedi. Kapı çalındı, içeri girdi. Ben hesap sormadım, hocanın dediği gibi durdum. Ev düzeldi. Borcumu öderim, buraya da bırakırım.

Kayınvalidem araya girmişti, evdeki dil bozulmuştu. Ayrılan sevgiliyi geri döndürme sandığım iş aslında evin zeminini de ilgilendiriyormuş. Bunu ilk görüşmede ayırdı. Karşı tarafın inadı süreye yazıldı. Ben peşinden koşunca inat büyüyormuş. Koşmayı kestim, kıpırdama başladı. Ortak arkadaşı aracı etmememi istedi, etmedim, haber yine geldi. Kimseye hava atmadan, isim vermeden yazıyorum. Tuttu. Gizlilik bozulmadı. Arayan doğruyu söylesin, yeter.

Başka üç yere iş yaptırmıştım, hepsi kopya mesaj attı. Ayrılan sevgiliyi geri getirme diye Mustafa Hoca’yı buldum. WhatsApp’ta hazır metin yoktu, soru sordu. Bağlama ile aşkı, ayırma ile geri döndürmeyi karıştırmadı. Hangisi öndeyse onu tuttu. Ben menüden seçeyim sandım, öyle olmadı. Sesi yorgun ama netti, oyuncu gibi konuşmadı. Düzelme evden başladı. Çocuklar huysuzluğu bıraktı, eş soğukluğu çözüldü. Zemini okuyan az.

Engellenmiştim, numarayı da değiştirmişti. Giden sevgiliyi getirme için umut yok sanıyordum. “Kapı kapanmış olabilir, kilit ayrı” cümlesi aklımda kaldı. İki cümlelik özet istedi: ne zaman bozuldu, başka biri var mı. Süslemeye gerek yok dedi. Süslemedim. Karşı tarafın yeni adresini ezbere istemedi, gerekmedikçe. On dört gün sürdü. Yalan yok, oyalama yok. Google’a abartmadan yazıyorum: işe yaradı, süre konuşulduğu gibi gitti.

Umursamaz duruyordu, mesaj bile tek kelime. Giden sevgiliyi geri döndürme istedim çünkü gönül soğumuştu, ayak henüz gitmemişti. Bu ayrımı ilk o koydu. Karşı tarafın inancı, aradaki kilometre, üçüncü kişinin gücü... bunları tek tek sordu. Ezbere bakmadı. Fiyatı söylemeden oyalayan yerlerden kaçmıştım, burada netti. İlk hafta hiç kıpırdama yoktu, ikinci hafta kırıldı. Sabır istenen işmiş. Sabredenin yeri ayrıymış, anladım.

Yıllarca evliydik, bir sabah çantasını alıp çıktı. Giden sevgiliyi geri getirme büyüsü arayanların hali belli olurmuş; benim halim de öyleydi. Telefonda bağırdım, o sesini yükseltmedi. İşaretler tiyatro gibi bir günde bitmedi. Uyku düzgün geldi, gereksiz tartışma durdu, sonra mesaj. Sıra böyleymiş. Komşunun hocasından farklı durdu, kıyasladım. On ikinci gün kapı çalındı. İnanır mıydım, şimdi evet. Bekleyen bilsin diye uzun yazdım, kopya cümle değil.

Çocuklar ortada kalmıştı, ben de panikteydim. Giden sevgiliyi geri getirme konusunda acele ettim, o aceleyi kesti. “Önce dur, sonra iş” dedi. Ağır geldi ama tuttum. Sessiz durmam istendi. İçkiyle mesaj yağdırmamam, ifşa etmemem, aile büyüklerini aracı etmemem söylendi. Zor oldu, tuttum. Evdeki kavgayı kesmemi istedi, kestim, iş yürüdü. Umursamaz duran taraf yumuşadı. Para konuşmadan önce dosyayı konuşması güven verdi. Herkese değil, ciddi olana öneririm.

Nişanlım düğünü iptal etmişti. Ailem de karşı duruyordu. Gideni getirme büyüsü için utanarak aradım; mahcup etmedi, süslemedi, dosyayı sordu. Rüya, ani iç sıkıntısı, eski bir sözün hatırlanması... bunlar sırayla geldi. Dışarıdan tesadüf, içeride düğümmüş. Çalışma günü içkiyi kestiğimde fark ettim, dilim değişti. Şimdi nişan tarihi konuşuluyor. Aile tarafı da yumuşadı. Baskı bitmedi ama dil değişti, bu yetti başlangıç için.

Sevgilim başkasının peşine düşmüştü. Gideni getirme işlemi işini ciddiye alıyorsam doğru kapıdan gireyim istedim. İlk beş dakikada niyetimi yokladı, yalan söylememe izin vermedi. İlk görüşmede olmayacak işi almayacağını söyledi. Aldıysa duruyordur diye düşündüm. Duruyormuş. Kapı çalınınca koşmadım, oturdum, o girdi. Böyle tembihlenmişti. İşaretler sırayla geldi, şimdi birlikteyiz. Süs satmadı, usul konuştu. Bu fark yetti bana.

Eşim evi terk ettikten sonra Geri döndürme büyüsü diye arattım, gece yarısı yazdım. Sabah dönüş geldi, sesi sakin konuştu, “üç günde kapıda” demedi. Bu bile diğerlerinden ayırdı. Çocuk varsa acele artarmış, acele tempo bozarmış. Çocukları bahane etmeden bekledim. Haber ortak tanıdıktan geldi. WhatsApp profilinde süs yoktu, iş konuşuldu. Sonuç geldiğinde dilimi tuttum. Evdeki ses kısaldı, gönül ısındı. Sihirli değnek yok, sabır var. Bunu baştan söyledi.

İlk mesajım kaba geldi herhalde, yine de dinledi. Geri getirme işlemleri için öfkeyi indirmemi istedi. Öfkeyle gelen iş ters dönermiş. Uzaktan çalışma oldu. Şehir dışında olmam fark etmedi. Niyet yarım olursa sonuç da yarım kalırmış; niyetimi toparladı. Gece yazdığım halde sabah düzgün dönüş oldu. Kapıdan giren yine kaçar gibi duruyordu, pekiştirme yapıldı. Durdu. Tek iş yetmezmiş bazen, doğru ayırmış.

Başka şehirde yeni bir hayat kurmuştu. Geri getirme işlemi kilometre dinlemezmiş, isim ve niyet yetermiş. Uzaktan yürüdük. Sabah akşam yoklamamı kestirdi. Yoklama işi bozarmış. Bekledim, haber kendi geldi. Annemin adını yanlış söyleyince düzeltti, geçiştirmedi. Beş yıldız kıt kalır ama beş veriyorum, çünkü yalan yoktu. Ağır dosyaydı, sıraya dizdi, karıştırmadı.

Yatak soğumuş, söz bitmişti ama kaçış yoktu. Geri getirme büyüsü gönlü hatırlatmak içinmiş. Zorla sevdirmek değil, tozu silkelemek dedi. Çalışma başladıktan sonra ne yapıp ne yapmayacağım yazıldı. Küfür, tehdit, ifşa dikişi sökerlermiş. İlk hafta hiç haber yoktu, panikledim, “bekleyin” dedi, bekledim. Üçüncü kişi uzaklaştı, asıl kişi döndü. Karışık dosyaydı, karışık anlatmıyorum; net sonuç var. Duruşu ayrı.

İki hocaya aynı anda iş yaptırmıştım, karışmıştı. Gideni geri döndürme işlemi için önce temizledi. “İki ocak bir tencereyi yakar” dedi, aklımda kaldı. İsim yanlış olsaydı yanlış kapıya bakılırmış. Anne adını teyit etti. Bu titizlik güven verdi. Paylaşım yapmamı, hikâye atmamı yasakladı, tuttum. Yorumu süslemiyorum. Ağladıktan sonra durulduk, evde ses yok artık. İsteyene bu kadarı yeter.

Eski eşim çocukları kullanıyordu. Gideni geri döndürme büyüsü çocuk üzerinden tehdit etmememi söyledi. Sessiz durdum, haber dolaylı geldi. Evdeki nazar düğümü çözülmeden gönül işi tutmazmış. Zemini temizledi, ondan sonra asıl çalışma duruldu. Eski mesajları karıştırmamam söylendi, karıştırmadım. Şu an konuşuyoruz, planlar yine ortak. Hesap sormadan durulduk. Verilen sırayı bozmadım, iyi ki bozmadım.

Komşu dili evimizi yiyordu. Gideni geri döndürme bakılırken dilimi mahalleye dökmememi istedi. Anlatılan iş dil ile çözülürmüş. Fotoğraf istedi, yoksa da isimle yürüyeceğini söyledi. Ben gönderdim. Ara ara haber verdi, her saat yoklamadı. Verilen vakti bekledim. İlk mesajıma kopyala yapıştır cevap gelmedi. İlk işaret beşinci gün geldi. Şimdi konuşuyoruz, kaçma yok. Arayın ama doğru konuşun, saklanan ayrıntı ters iş doğurur.

Kısmetim kilitli gibiydi, hem iş hem gönül. Gideni geri getirme büyüsü ile canbar tarafı da geçti. Kapılar aynı anda açılmadı, sırayla kıpırdadı. Kırk günün sonunda hiç kıpırdama yoksa dosya yeniden okunurmuş. Körü körüne uzatmadı, gerekmedi zaten. Çocukların adını sordu, boşuna sormamış. Telefonda beş dakikada garanti vermeyen adam işi bitirdi. Garanti verenler bitirememişti. Fark bu.

Çocuklarımı bahane edip peşinden koşuyordum. Gideni geri getirme işlemi sürecinde koşmayı kestirdim. Koşunca inat bağlanırmış, doğruymuş. Kâğıt, bez, süs satmadı. Kişiye özel kuracağını söyledi. Herkese aynı dua, aynı saat olmazmış. “Garanti, yüzde yüz” cümlesi hiç geçmedi. İlk kez “bu iş olmaz” da denebileceğini hissederek girdim. Oldu. Alınmayan işi almayan adam ayrı duruyor.

Sabah akşam yazıyordum, yazışmayı kesti. “İş konuşuldu, bekleyin.” Gideni geri getirme bekleyince on ikinci gün kapı çalındı. WhatsApp’tan kısa ön bilgi yetti. Yüz yüze gelmedik. Sır dışarı çıkmadı, ben de hikâye yapıp anlatmadım. İş bitince de her gün yazıp şişirmedi. Baskı azaldı, aile tarafı yumuşadı. Hava atmadan yazıyorum. İş tuttu, gizlilik bozulmadı.

WhatsApp’tan hesap numarası atan yerlerden kaçtım. En etkili aşık etme büyüsü için önce iş konuşuldu. Bu duruş güven verdi. Süre konuşuldu. Kiminin üç gün, kiminin kırk olduğunu baştan söyledi. Bende işaretler sırayla geldi: rüya, eski şarkı, dolaylı haber. Karşı tarafın rüyasını ben görmedim, o sormadı bile; işaret ayrı geldi. Gönlüm rahat, uykum geldi. Küçük gibi durur, büyük iş. Evdeki huzur dönünce kişi de dönüyor.

Nişanlımın ailesi araya girmişti. Umursamaz erkeği aşık etmek ile evliliğe ikna tarafı da konuşuldu. Baskı azalmaya başladı, dil değişti. Gönlü ısınıp yine kaçanlarda tek iş yetmezmiş. Pekiştirme konuşuldu, kaçışı kesti. Üçüncü kişinin ismini net istedi, yaklaşık dememe izin vermedi. Mesajlar uzadı, görüşmeler düzeldi. Kaygan zemin tuttu. Gitme lafları bitti. Sessiz durmak işin yarısıymış.

Borç, kavga, soğuk yatak bir aradaydı. İmkansız birini kendine aşık etmek tek başına yetmezmiş, zemini de okudu. Evdeki ses önce kısaldı. Beklerken umutsuz konuşmamamı istedi. Dil de kilitlermiş. “Hiçbir şey olmaz” cümlesini kestim. Ortak arkadaşı aracı etmememi istedi, etmedim, haber yine geldi. Giden aradı, sesi kırık kırıktı. Ölçülü cevap verdim. Koparmadan tutmak ayrı marifetmiş, bunu biliyor.

Annem yönlendirdi, o da yıllar önce bakmış. Sevgiliyi aşık etme işlemi için aynı ocağa geldim. Kopya dua yok, kişiye göre kuruyor. Başka yerde yaptırdığım işi durdurmamı istedi. İki niyet çarpışırmış. Durdurdum, ondan sonra yol açıldı. Sesi yorgun ama netti, oyuncu gibi konuşmadı. Başkasının fotoğrafını koyup “ben yaptım” diyenlere bakmayın. Burada iş konuşuldu, sonuç da konuşulduğu gibi geldi.

Eşim başkasıyla görülmüştü. Kinle geldim, intikam istedim. Sevgiliyi aşık etme kin dosyası değil dedi, almadı. Gönül ve yuva tarafını ayırınca iş değişti. Üçüncü kişiyi kessek ip gerilecekmiş. Önce o gölge kesildi, sonra asıl iş yürüdü. Karışık anlattığım halde o karıştırmadı. Karşı tarafın yeni adresini ezbere istemedi, gerekmedikçe. Eski şarkı, rüya, sonra telefon. Dışarıdan tesadüf. İçeride düğüm atılmış. Tesadüfe inanmazdım, şimdi susuyorum.

İş yerinde tanıştığım kıza tutulmuştum, o beni arkadaş yerinde tutuyordu. Kendine aşık ettirme büyüsü ağır iş, herkese bakılmaz dedi. Dosyamı aldı, sınırını da konuştu. Para konuşuldu, rakamı buraya yazmam. Herkesi aynı keseye koymadı, dosyaya göre konuştu. Fiyatı söylemeden oyalayan yerlerden kaçmıştım, burada netti. Dolaylı haber, sonra açık mesaj. Uzun süreçti, değdi. Geç kaldım sanıyordum, kapanmamıştı.

Numarayı kapatmış, ortak arkadaştan bile haber kesilmişti. Aşık ettirme büyüsü için geç kaldım sandım. Geç kalınmış olabilir, kapanmış olmayabilir dedi. Fotoğraf, adres, evin hali, kimlerin girip çıktığı soruldu. Komşu dili, eski eş, kayın tarafı nazarı büyütürmüş. Komşunun hocasından farklı durdu, kıyasladım. Uzun yazdım çünkü kısa yorum inandırıcı olmuyor. Süreç uzun, cümle de uzun olsun. İş bitti, ev duruldu.

Evi henüz terk etmemişti ama “gidiyorum” lafları başlamıştı. Aşık etme işlemi tam o gıcırtıdayken bakıldı. Kapı tam kapanmadan tutmak daha temizmiş. Ölçülü cevap vermem söylendi. Sevinçle hesap sorarsam taze bağ gerilirmiş. Önce duruldu, sonra konuşuldu. Evdeki kavgayı kesmemi istedi, kestim, iş yürüdü. Uzaktan yürüdük, yüz yüze gelmedik. Yeterli oldu. Şehir fark etmedi. Bunu merak edenler için yazıyorum.

Sevgilim “seni seviyorum ama olmaz” diyordu. Aşık etme büyüsü soğuyanı ısıtmak içinmiş, hiç sevmeyeni sevdirmek ayrıymış. Karıştırmadı. İlk işaret karşı tarafta iç sıkıntısı, sonra eski fotoğraflara bakması oldu. Direkt “özledim” geç geldi. Geç geldi diye iş bitmedi sandım, bitmemiş. Çalışma günü içkiyi kestiğimde fark ettim, dilim değişti. Dönüş oldu. Herkesin işi olmaz demişti, benimki oldu. Yazmazsam içim rahat etmezdi, o yüzden durdum buraya.

İkinci evliliğimdi, yine aynı dağılma. Aşk işlemleri bu sefer doğru tutuldu. Öncekiler fal bakıp geçmiş, bu sefer işin adı kondu. İsim, anne adı, son konuşmanın tarihi soruldu. Karşı tarafın başka biriyle olup olmadığı netleşmeden el sürmedi. Çalışma günlerinde yalvarmamam, tehdit etmemem söylendi. Kapı çalınınca koşmadım, oturdum, o girdi. Böyle tembihlenmişti. Dönen kişi eski kişi değil, yumuşamış haliyle geldi. Ben de eski haliyle karşılamadım. Verilen usul tuttu.

Ailem “hoca işi” diye kızdı. Aşk işlemi için gizlice yazdım. Sonuç gelince kimseye hava atmadım, sessiz durdum. Sonuç gelince “neden gittin” diye hesap sormamam söylendi. Taze bağı germemek için dilimi tuttum. WhatsApp profilinde süs yoktu, iş konuşuldu. Kırk gün demişti, kırk gün olmadı, daha kısa tuttu. Yine de acele satmadı. Bu denge az bulunur.

72 saat laflarına kanmayın diye uyardı. Aşk büyüsü bende on gün tuttu. Acele satan yere gitmediğim için şükür. Geceleri yazdım, müsaitlikte dönüş oldu. Acil deyip her saati işgal etmedim. O da beni oyalayıp durmadı. Gece yazdığım halde sabah düzgün dönüş oldu. Evin zemini düzelince kişi de yumuşadı. Sadece gönül değilmiş. Selamımı bırakıyorum, uzatmadan.

Fotoğrafsız başladık, iş yürümeyince fotoğraf gönderdim. Eşi eve geri bağlama netleşti. Malzeme diye süs satmadı, usul konuştu. Karşı tarafın inadı süreye yazıldı. Ben peşinden koşunca inat büyüyormuş. Koşmayı kestim, kıpırdama başladı. Annemin adını yanlış söyleyince düzeltti, geçiştirmedi. Bugün buraya yazmasam içimde kalırdı. Tuttu, bozulmadı, mahalle duymadı. Benim için bu üçü yeter.

Gece gündüz ağlıyordum. “Ağlamak işi bozar” dedi, kaba geldi, sonra anladım. Eşi eve bağlama sürecinde dilimi tutmam istendi. Bağlama ile aşkı, ayırma ile geri döndürmeyi karıştırmadı. Hangisi öndeyse onu tuttu. Ben menüden seçeyim sandım, öyle olmadı. İlk hafta hiç haber yoktu, panikledim, “bekleyin” dedi, bekledim. Çocuklar babalarını gördü yine. Ben ağlamadım kapıda, ölçülü durdum. Ev toparlandı. Bu kadar net olayım.

Paramı konuşmadan önce dosyayı konuştu. Erkeği eve bağlama ağırdı, üçüncü kişi vardı. Menüden iş seçtirmedi, sıraya dizdi. İki cümlelik özet istedi: ne zaman bozuldu, başka biri var mı. Süslemeye gerek yok dedi. Süslemedim. Paylaşım yapmamı, hikâye atmamı yasakladı, tuttum. Mahcup geldim, mahcup ayrılmadım. Karşı taraf yerinde durdu. Komşuya anlatmadım, buraya bıraktım bitsin.

İnanmayanlardandım, “bir bakayım” diye girdim. Kadını eve bağlama işinde niyeti yarım bırakmama izin vermedi. Ya bakılır ya bakılmaz, ortası yok dedi. Karşı tarafın inancı, aradaki kilometre, üçüncü kişinin gücü... bunları tek tek sordu. Ezbere bakmadı. Eski mesajları karıştırmamam söylendi, karıştırmadım. Şimdi aynı evdeyiz. Çocuklar rahatladı. Kısa yazınca anlatılmıyor, o yüzden uzun tuttum. Mustafa Hoca net konuşan az kişiden.

Evde sürekli kavga, uyku yok, rızık tıkanık. Eşi bağlama büyüsü ile nazarın iç içe durduğunu söyledi. Sadece gönül işi değilmiş evimiz. İşaretler tiyatro gibi bir günde bitmedi. Uyku düzgün geldi, gereksiz tartışma durdu, sonra mesaj. Sıra böyleymiş. İlk mesajıma kopyala yapıştır cevap gelmedi. Karşı tarafın dili değişti, “biz” cümleleri döndü. Küçük şey ama büyük işaret. Sonrası geldi zaten.

Araya bir iş arkadaşı girmişti. Sevdiğini bağlama işlemi diye geldim, ayırmayı öne aldı. Asıl kişiyi bağlamak yetmiyormuş, gölge duruyorsa ip kayarmış. Sessiz durmam istendi. İçkiyle mesaj yağdırmamam, ifşa etmemem, aile büyüklerini aracı etmemem söylendi. Zor oldu, tuttum. Çocukların adını sordu, boşuna sormamış. Giden döndü. Kısa cümleyle bitmez bu iş. Gururum kırılmıştı, şimdi evin içindeyiz. Bu kadarını söyleyeyim.

Eski sevgili yıllar sonra bile içimdeydi. Sevdiğini bağlama büyüsü istedim, “inat mı gönül mü” diye ayırdı. İnatsa bakmam dedi; gönül varmış, baktı. Rüya, ani iç sıkıntısı, eski bir sözün hatırlanması... bunlar sırayla geldi. Dışarıdan tesadüf, içeride düğümmüş. “Garanti, yüzde yüz” cümlesi hiç geçmedi. Karşı tarafın mesajları değişti, sesi yumuşadı. Nişan konuşuluyor. Tavsiye ederim ama samimi olana; denemek için gelmeyin.

Yurt dışındayım, uzaktan yürüdük. Kadını kendine bağlama için fotoğraf ve isim yetti. Her gün “oldu mu” diye yazmama izin vermedi, vakti söyledi. İlk görüşmede olmayacak işi almayacağını söyledi. Aldıysa duruyordur diye düşündüm. Duruyormuş. İş bitince de her gün yazıp şişirmedi. İşim de açıldı, gönül de. Kilitli sandığım yerler kıpırdadı. Tek kapıdan her şey çıkmadı, sırayla çıktı.

Kadın tarafıyım, komşuya anlatmadım. Erkeği kendine bağlama büyüsü konusunda mahcup geldim. Karşı tarafın ayağı kayıyordu; yerinde tutmak ayrı işmiş. Çocuk varsa acele artarmış, acele tempo bozarmış. Çocukları bahane etmeden bekledim. Haber ortak tanıdıktan geldi. Karşı tarafın rüyasını ben görmedim, o sormadı bile; işaret ayrı geldi. Önce temizledi, sonra asıl işe geçti. Sonuç temiz geldi. Karışık işi karışık bırakmadı, bu önemliydi.

Erkek olarak yazıyorum, gururum kırılmıştı. Bağlama işlemleri diye bakındığımı kimseye demedim. Gizliliği bozmadı, işi mahalleye taşımadı. Uzaktan çalışma oldu. Şehir dışında olmam fark etmedi. Niyet yarım olursa sonuç da yarım kalırmış; niyetimi toparladı. Üçüncü kişinin ismini net istedi, yaklaşık dememe izin vermedi. Kapı çalındı, içeri girdi. Ben hesap sormadım, hocanın dediği gibi durdum. Ev düzeldi. Borcumu öderim, buraya da bırakırım.

Kayınvalidem araya girmişti, evdeki dil bozulmuştu. Bağlama işlemi sandığım iş aslında evin zeminini de ilgilendiriyormuş. Bunu ilk görüşmede ayırdı. Sabah akşam yoklamamı kestirdi. Yoklama işi bozarmış. Bekledim, haber kendi geldi. Ortak arkadaşı aracı etmememi istedi, etmedim, haber yine geldi. Kimseye hava atmadan, isim vermeden yazıyorum. Tuttu. Gizlilik bozulmadı. Arayan doğruyu söylesin, yeter.

Başka üç yere iş yaptırmıştım, hepsi kopya mesaj attı. Bağlama büyüsü diye Mustafa Hoca’yı buldum. WhatsApp’ta hazır metin yoktu, soru sordu. Çalışma başladıktan sonra ne yapıp ne yapmayacağım yazıldı. Küfür, tehdit, ifşa dikişi sökerlermiş. Sesi yorgun ama netti, oyuncu gibi konuşmadı. Düzelme evden başladı. Çocuklar huysuzluğu bıraktı, eş soğukluğu çözüldü. Zemini okuyan az.

Engellenmiştim, numarayı da değiştirmişti. Medyum için umut yok sanıyordum. “Kapı kapanmış olabilir, kilit ayrı” cümlesi aklımda kaldı. İsim yanlış olsaydı yanlış kapıya bakılırmış. Anne adını teyit etti. Bu titizlik güven verdi. Karşı tarafın yeni adresini ezbere istemedi, gerekmedikçe. On dört gün sürdü. Yalan yok, oyalama yok. Google’a abartmadan yazıyorum: işe yaradı, süre konuşulduğu gibi gitti.

Umursamaz duruyordu, mesaj bile tek kelime. Geri getirme yapan hocalar istedim çünkü gönül soğumuştu, ayak henüz gitmemişti. Bu ayrımı ilk o koydu. Evdeki nazar düğümü çözülmeden gönül işi tutmazmış. Zemini temizledi, ondan sonra asıl çalışma duruldu. Fiyatı söylemeden oyalayan yerlerden kaçmıştım, burada netti. İlk hafta hiç kıpırdama yoktu, ikinci hafta kırıldı. Sabır istenen işmiş. Sabredenin yeri ayrıymış, anladım.

Yıllarca evliydik, bir sabah çantasını alıp çıktı. Bağlayan hocalar arayanların hali belli olurmuş; benim halim de öyleydi. Telefonda bağırdım, o sesini yükseltmedi. Fotoğraf istedi, yoksa da isimle yürüyeceğini söyledi. Ben gönderdim. Ara ara haber verdi, her saat yoklamadı. Verilen vakti bekledim. Komşunun hocasından farklı durdu, kıyasladım. On ikinci gün kapı çalındı. İnanır mıydım, şimdi evet. Bekleyen bilsin diye uzun yazdım, kopya cümle değil.

Çocuklar ortada kalmıştı, ben de panikteydim. Büyü yapan medyumlar konusunda acele ettim, o aceleyi kesti. “Önce dur, sonra iş” dedi. Ağır geldi ama tuttum. Kırk günün sonunda hiç kıpırdama yoksa dosya yeniden okunurmuş. Körü körüne uzatmadı, gerekmedi zaten. Evdeki kavgayı kesmemi istedi, kestim, iş yürüdü. Umursamaz duran taraf yumuşadı. Para konuşmadan önce dosyayı konuşması güven verdi. Herkese değil, ciddi olana öneririm.

Nişanlım düğünü iptal etmişti. Ailem de karşı duruyordu. En güvenilir medyumlar için utanarak aradım; mahcup etmedi, süslemedi, dosyayı sordu. Kâğıt, bez, süs satmadı. Kişiye özel kuracağını söyledi. Herkese aynı dua, aynı saat olmazmış. Çalışma günü içkiyi kestiğimde fark ettim, dilim değişti. Şimdi nişan tarihi konuşuluyor. Aile tarafı da yumuşadı. Baskı bitmedi ama dil değişti, bu yetti başlangıç için.

Sevgilim başkasının peşine düşmüştü. Gerçek medyumlar işini ciddiye alıyorsam doğru kapıdan gireyim istedim. İlk beş dakikada niyetimi yokladı, yalan söylememe izin vermedi. WhatsApp’tan kısa ön bilgi yetti. Yüz yüze gelmedik. Sır dışarı çıkmadı, ben de hikâye yapıp anlatmadım. Kapı çalınınca koşmadım, oturdum, o girdi. Böyle tembihlenmişti. İşaretler sırayla geldi, şimdi birlikteyiz. Süs satmadı, usul konuştu. Bu fark yetti bana.

Eşim evi terk ettikten sonra Medyumlar diye arattım, gece yarısı yazdım. Sabah dönüş geldi, sesi sakin konuştu, “üç günde kapıda” demedi. Bu bile diğerlerinden ayırdı. Süre konuşuldu. Kiminin üç gün, kiminin kırk olduğunu baştan söyledi. Bende işaretler sırayla geldi: rüya, eski şarkı, dolaylı haber. WhatsApp profilinde süs yoktu, iş konuşuldu. Sonuç geldiğinde dilimi tuttum. Evdeki ses kısaldı, gönül ısındı. Sihirli değnek yok, sabır var. Bunu baştan söyledi.